[Θεωρείο] Δεν είναι η οικονομία, ανόητε

Ας υποθέσουμε ότι η ευρωπαϊκή έξοδος είχε χαρακτήρα συλλογικής προσπάθειας. Οτι οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης ταξίδεψαν στο Παρίσι για να πείσουν την τρόικα ότι η έξοδος από το Μνημόνιο είναι εφικτή, ενώ την ίδια ώρα οι εκπρόσωποι της αξιωματικής αντιπολίτευσης πετάχτηκαν ώς το Λονδίνο για να παρουσιάσουν στους εκπροσώπους των αγορών ένα αξιόπιστο και βιώσιμο plan Β. Ας πούμε, δηλαδή, ότι ο στόχος ήταν μια συντονισμένη κίνηση που θα καθησύχαζε τους εξ αντικειμένου καχύποπτους: αυτούς που δανείζουν κι εκείνους που επενδύουν. Θα ήταν, κάτω από αυτούς τους όρους, διαφορετικό το αποτέλεσμα από το Βατερλώ που παρακολουθήσαμε; Θα μπορούσαν να επιστρέψουν ο Χαρδούβελης, ο Σταθάκης και ο Μηλιός στην Αθήνα ως θριαμβευτές;

Το ερώτημα μπορεί να τεθεί και αλλιώς. Τι είναι αυτό που κάνει τους δανειστές να επιμένουν στη σκληρή γραμμή και τους επενδυτές να μη βρίσκουν ούτε μισό σημείο επαφής με τους συνομιλητές τους; Μα ακριβώς η απουσία της αρχικής υπόθεσης. Στο Παρίσι και στο Λονδίνο παίχτηκε στην πραγματικότητα το ίδιο έργο και με χρονικό ορίζοντα τις εκλογές που είναι πολύ πιθανό να γίνουν τον Μάρτιο. Το παιχνίδι ήταν χαμένο εξαρχής γιατί το κλίμα πόλωσης και η πολιτική αβεβαιότητα στο εσωτερικό δημιούργησαν συνθήκες παραλυσίας στο εξωτερικό. Αντίθετα απ’ ό,τι έλεγε εκείνος ο σύμβουλος του Κλίντον, δεν είναι η οικονομία. Είναι η πολιτική.

Και αντίθετα από την Αμερική των 90s, κανένας δεν είναι τόσο ανόητος στη σημερινή Ευρώπη για να μην αντιλαμβάνεται πως το βασικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στα οικονομικά μεγέθη αλλά στο πολιτικό προσωπικό. Δύσκολα θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Από τις διπλές εκλογές του ’12 έχουν περάσει μόλις δυόμισι χρόνια. Ακόμη και ως πολιτικός χρόνος, το διάστημα είναι μικρό για να θέλει να δει κάποιος να παίζεται το ίδιο ελληνικό blockbuster καταστροφής σε επανάληψη – ακόμη κι αν η καταστροφή αποφευχθεί για άλλη μία φορά στο παρά πέντε.