[Αγιογραφίες] Αχρωματοψία

Η εικόνα έρχεται σαν από τηλεσκόπιο. Στη μία από τις παράλληλες πραγματικότητες που συνθέτουν το πασοκικό σύμπαν, όλα είχαν σχεδιαστεί. Πρώτα η πρωτοβουλία του Παπανδρέου και ύστερα – σαν επικοινωνιακό ντόμινο – η μία μετά την άλλη οι δηλώσεις στήριξης των στελεχών. Η ακολουθία έμοιαζε ενορχηστρωμένη για να χτιστεί αυτό που λένε «μομέντουμ». Σε άλλη πραγματικότητα όλα έγιναν αυθόρμητα. Ο ΓΑΠ ένιωσε αίφνης το ρεύμα της Ιστορίας να τον τινάζει. Βγήκε μπροστά και τους άλλους τους έφερε κοντά του ένα αεράκι αυτο-οργάνωσης.

Αυτή τη δεύτερη πραγματικότητα του συλλογικού αυθορμητισμού προβάλλει και ο Γιάννης Ραγκούσης.

Στο κείμενό του ο Ραγκούσης λέει ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων την πρωτοβουλία με την οποία έσπευσε να συνταχθεί – ούτε ενημέρωσε τον πρώην πρωθυπουργό ότι θα συντασσόταν. Δεν ήταν μυστικό ότι οι γραμμές, που τους είχαν κάποτε συνδέσει τόσο στενά, είχαν από καιρό κοπεί. Είχαν κοπεί πολύ πριν να πέσει στα κεφάλια τους ο εκλογικός ουρανός του 2012 – χωρίς όμως να χάσει ο ένας το τηλέφωνο του άλλου.

Ο Ραγκούσης ανήκει στα στελέχη που βρέθηκαν ξαφνικά εκτός πολιτικής, στην καλύτερη πολιτική τους ηλικία. Δεν είχε προλάβει να λιώσει το υπουργικό του κοστούμι – όπως άλλοι σύντροφοί του που είχαν περάσει όλη την ενήλικη ζωή τους σε δημόσια αξιώματα. Φαίνεται ότι αναζήτησε διέξοδο επιστροφής του, χωρίς να δεσμεύεται από το κομματικό του παρελθόν. Οι συζητήσεις όμως για νέους πόλους, νέες μεταρρυθμιστικές κεντροαριστερές και νέα σχήματα αποδείχτηκαν εν τέλει φιλολογικές.

Η οδός που ανοίγει τώρα ο Παπανδρέου τού φάνηκε μάλλον πιο βατή. Είναι μια στάση που νιώθεται. Ποιος δεν θα προσπαθούσε στη θέση του να δραπετεύσει από τη σκληρή μοίρα μιας πρόωρης αποστρατείας; Ασε που η Πάρος τον χειμώνα πρέπει να είναι πολύ βαρετή.

Οι όροι με τους οποίους επιχειρείται η εκπλήρωση αυτής της φιλοδοξίας δεν εξέπληξαν κανέναν. Οσοι ξέρουν τον Ραγκούση λένε ότι ποτέ στην αντίληψή του δεν υπήρχαν ενδιάμεσες αποχρώσεις. Υπήρχαν από τη μια οι εκπρόσωποι του σκότους και από την άλλη οι μεταρρυθμιστές. Από τη μια οι «Σικελοί» και από την άλλη οι ενάρετοι.

Αυτή η προσήλωση στα όρια της εμμονής ταίριαζε στη συγκυρία που έπρεπε να δοθούν μάχες στο Δημόσιο για τον «Καλλικράτη» ή στο πεζοδρόμιο με τους ταξιτζήδες.

Ομως, το πρόβλημα όταν κανείς οδηγείται από ιεραποστολικό οίστρο είναι ότι κινδυνεύει να βλέπει μονόχρωμα. Κινδυνεύει να κατακεραυνώνει τους «κλώνους», αλλά να ανέχεται τους γόνους. Να φαντάζεται ότι μετέχει στην αναβίωση μιας παράταξης, ενώ προσφέρεται
ως προσάναμμα στην αναζωπύρωση μιας βεντέτας.