[Στίγμα] Γραφείο – μπακλαβάς γωνία

Μέγα θέμα ελληνικού ενδιαφέροντος καλείται να επιλύσει σήμερα – αύριο ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Σπεύδω να διευκρινίσω ότι δεν αφορά ένα νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους. Δεν αφορά καν πιθανή παρέμβασή του στις διαπραγματεύσεις του Παρισιού με την τρόικα. Πολύ περισσότερο, παράστασή του στη φράου Ανγκελα να γίνει λίγο πιο θετική η μεγαλοκοπέλα μαζί μας. Να δείξει ένα τόσο δα ελάχιστο έλεος και να μην παραμένει τόσο αυστηρά προσηλωμένη στα Μνημόνια.

Διευκρινίζω επίσης ότι δεν πρόκειται ούτε για πρωτοβουλία του να ξαναγυρίσει ο Μαριάς στην αγκαλιά του Καμμένου και μαζί να δώσει και κάτι από την (παχυλή) αποζημίωσή του ως ευρωβουλευτής στο κόμμα (φαντάζομαι).  

Και βεβαίως, δεν αφορά ούτε τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, μια παρέμβαση ας πούμε να τα βρουν – και να ομονοήσουν, χα! – ο global Γιώργος με τον πρόεδρο «που να χτυπιέστε κάτω ρε, σηκωτό να με πάρουν, εγώ είμαι το ΠΑΣΟΚ» Βαγγέλη. Οχιιιιι, τίποτε από όλα αυτά.

Ο πρόεδρος Σουλτς, στο περιθώριο των πολλών και σημαντικών ασχολιών του, καλείται να επιληφθεί  άλλου σοβαρού – τι σοβαρού λέω, σοβαρότατου, κορυφαίου! – προβλήματος: αυτού της κατανομής των γραφείων των ελλήνων ευρωβουλευτών στο μέγαρο του Ευρωκοινοβουλίου στην Αθήνα!

Αγνοώ αν ο Σουλτς θα πεταχτεί ώς εδώ με τη μεζούρα στο χέρι να μετρήσει. Γνωρίζω όμως ότι το όλο (σοβαρότατο επαναλαμβάνω), …μείζον πολιτικό ζήτημα ανακίνησε ο εξ Ιωαννίνων συμπατριώτης μου Δημήτρης Παπαδημούλης, ο οποίος απαίτησε να έχει γραφείο ανάλογο του κύρους, της προσωπικότητας, και της εμβέλειάς του!

Τέτοιο γραφείο υπάρχει στο μέγαρο (το καταπληκτικό νεοκλασικό αρχοντικό Μαυρομιχάλη, στην οδό Αμαλίας 8), αλλά φευ, στεγάζει δύο κόμματα: Το Ποτάμι και την Ελιά (διάβαζε ΠΑΣΟΚ).

Πριν φτάσει ώς τον Σουλτς ο συναγωνιστής Παπαδημούλης απαίτησε «με το καλό» να του παραχωρήσουν το γραφείο, το οποίο είναι ισόγειο… γωνία της οδού Αμαλίας με την οδό Ξενοφώντος. Οι άλλοι τού απάντησαν «ρε φίλε, άσε που είμαστε δύο κόμματα, έχουμε ίδια τηλέφωνα κ.λπ., πού να αλλάζουμε τώρα, δεν βαριέσαι, αφού έχεις γραφείο, δίπλα», τέτοια.

Οχι, ο Παπαδημούλης ήθελε αυτό το γραφείο «γιατί εμείς είμαστε μεγαλύτερο κόμμα». Οι πασοκοποταμίσιοι βρήκαν εντελώς παράλογη την απαίτηση, διότι πλην των άλλων «πρόδιδε μεγαλομανία και μεγαλοϊδεατισμό», και τέλος πάντων το πράγμα έφτασε στους κοσμήτορες του Ευρωκοινοβουλίου, οι οποίοι  – 7 τον αριθμό -, αφού κρατούσαν επί ώρα την κοιλιά τους απ’ τα γέλια με το «αίτημα» Παπαδημούλη, στη συνέχεια, και προφανώς για να δώσουν συνέχεια στο καλαμπούρι, απέρριψαν το αίτημα του δικού μου κι άφησαν τα γραφεία να τα νέμονται – αίσχος, θα πω! – οι πασοκοποταμίσιοι!

Υστερα από αυτό τα πήρε άγρια ο Παπαδημούλης: «Εμένα δεν με ξέρετε καλά, ο Παπαδημούλης άμα βάλει κάτι στο μυαλό του, τελείωσε», τον άκουσαν, λέει, να μονολογεί στους διαδρόμους του  Ευρωκοινοβουλίου, πράγμα για το οποίο δεν παίρνω μεν όρκο, αλλά το θεωρώ και πιθανό, γιατί εμείς «από ‘κεί πάνω» είναι να μη μας κάτσει κάτι ανάποδα!

Οι πασοκοποταμίσιοι, που δεν μας ξέρουν καλά εμάς τους «από ‘κεί πάνω», νόμιζαν ότι μετά την απόφαση των κοσμητόρων της Ευρωβουλής, το θέμα τέλειωσε. Αμ δε!

Ο πατριώτης μου, παλιά καραβάνα στα του Ευρωκοινοβουλίου, προσέφυγε κατόπιν αυτού στον Σουλτς, κάτι σαν να λέμε στο Εφετείο, ζητώντας του να ανατρέψει την απόφαση των κοσμητόρων και να του δώσει  ένα γραφείο αντάξιο της μεγαλοσύνης του! Η οποία, όπως μου είπαν, γιατί το έψαξα εν συνεχεία το θέμα, πρέπει να είναι 6 με 7 τετραγωνικά – όσα δηλαδή είναι μεγαλύτερο το γραφείο που απαιτεί από εκείνο που κατέχει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εννοείται ότι συνηγορώ ανεπιφύλακτα διότι, μην ακούτε τι λένε, το… μέγεθος μετράει!…

Ηταν έξω, μακριά, αλλού

Στο μεταξύ, εκλογές έρχονται και ανεπιφύλακτα δηλώνω ότι και στην περίπτωση αυτή το μέγεθος (της  βλακείας) είναι που μετράει. Ειδικά αν είσαι νεοδημοκράτης, έχεις μείνει έξω από τις τόσες κυβερνήσεις που έχουν σχηματιστεί από το 2004 και μετά. Ο Ιορδάνης, Δάνης για τους φίλους του, Τζαμτζής, διακριθείς ως προστάτης των αγροτών το πάλαι – με ερωτήσεις και όλα τα σχετικά, στη Βουλή – είδε ότι δεν του βγαίνουν όλα όσα κάνει για τους αγρότες και αποφάσισε να το ρίξει στο τσάμικο.

Στο πλαίσιο αυτού του… χορού, τον οποίο προφανώς έμαθε εσχάτως διότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, εκτιμώ ότι, απουσίαζε εκτός Ελλάδος, δήλωσε τα ακόλουθα:

«Η δική μας η παράταξη δεν έχει να δείξει ούτε κλέφτες ούτε απατεώνες, ούτε ανθρώπους που λήστεψαν το κράτος. Η παράταξη του ΠΑΣΟΚ έχει πάρα πολλούς και ένας ένας πάνε στη Δικαιοσύνη»!

Γι’ αυτό επιμένω ότι ο άνθρωπος απουσίαζε εκτός Ελλάδος, εκτός ηπείρου (Ευρώπης) κ.λπ. Αν ήταν εδώ κάτι θα είχε ακούσει για “κουμπάρους, κολλητούς φίλους”, όλα “δικά μας” παιδιά, για το “πάρτι” που έκαναν επί Καραμανλή, για Βατοπέδια, δομημένα ομόλογα και άλλα πολλά που βαριέμαι να αναφέρω. Αλλά δεν ήταν εδώ ο Δάνης, έλειπε…

Κοτσάνες με
περίεργες μυρωδιές

Το μέγεθος (της πολιτικής κοτσάνας) μετράει, μέρος τρίτον. Στην περίπτωση του υπουργού Αργύρη «ήμουν κι εγώ στα Ιμια, αλλά ως ρεπόρτερ» Ντινόπουλου. Ο οποίος δήλωσε τα ακόλουθα:

«Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Νομίζετε ότι ξαφνικά ανακάλυψε την Ευρώπη; Ας μας πούνε ποιον σύμμαχο έχουνε στην Ευρώπη. Kάτι κόμματα της Αριστεράς, κάτι πολύχρωμους, κάτι έγχρωμους, διάφορους».

Κάποιος παρακαλώ να εξηγήσει σε αυτόν τον γίγαντα της πολιτικής διανόησης με την εκπληκτική αναλυτική ικανότητα ότι με αυτά που λέει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήττει. Καλό του κάνει. Και επίσης ότι αυτά τα περί εγχρώμων μυρίζουν άσχημα. Ρατσισμό…

Χώρα φιλική
προς τους «φίλους»

Το μέγεθος (της… άκρης και του μέσου) μετράει, μέρος τέταρτον, και τελευταίο επί του παρόντος. Ο Χρήστος Γιάνναρης, περί του οποίου εγκαίρως, προ έτους, είχα ενημερώσει το κοινό μου, τοποθετήθηκε επικεφαλής της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας του αρμόδιου υπουργείου διότι ανήκει στη «μαογά» κατηγορία «μεσσήνιος φίλος» Σαμαρά, παρά το γεγονός ότι είχε – όταν διορίστηκε – μια  ποινούλα 7 μηνών εις βάρος του, και επίσης έναν αμφισβητούμενο τίτλο σπουδών. Με ενημέρωσαν χθες ότι με την ποινούλα καθάρισε στο Εφετείο Ναυπλίου, το θέμα όμως είναι πώς θα καθαρίσει και ο τομέας Προμηθειών Υγείας από την περίπτωσή του.

Δεν ξέρω ούτε έναν υπουργό που να εκτιμά τα προσόντα του («προσόντα; Ποια προσόντα;» μου είπε σχεδόν χλευαστικά ένας εξ αυτών χθες βράδυ), γίνονται τρελές ιστορίες στην Επιτροπή, κι όμως κανείς δεν τολμάει να σηκώσει το τηλέφωνο και να πει στον πρόεδρο Αντώνη το αυτονόητο: «Πρόεδρε, δεν μπορεί ο άνθρωπος, να τον αλλάξουμε;».

Ελλάδα, χώρα των «μεσσήνιων φίλων»…