[Διαστάσεις] Τους χρωστάμε

O Μούσταφα Χοσέιν είναι από το Κομπάνι, θα το θυμάστε, είναι εκείνη η πόλη της Συρίας στα σύνορα με την Τουρκία όπου οι κούρδοι Πεσμεργκά δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα εναντίον των τύπων που κόβουν κεφάλια. Ο Μούσταφα έχει χάσει κάθε επαφή με την οικογένειά του, ξέρει όμως ότι ο 65χρονος πατέρας του έχει συλληφθεί από τους τζιχαντιστές.

Ο Μπάκρι Λαχάμ είναι από το Χαλέπι, θα το θυμάστε κι αυτό, είναι εκείνη η πόλη που ελέγχεται από τους «μετριοπαθείς» σύρους αντάρτες και τον τελευταίο καιρό σφυροκοπείται τόσο από τους τζιχαντιστές όσο και από τις δυνάμεις του Ασαντ. Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε ένα ρεπορτάζ όπου οι νέοι της πόλης έλεγαν ότι βαρέθηκαν να πεθαίνουν ή να κάθονται στα ερειπωμένα σπίτια τους και αποφάσισαν να το ρίξουν στον χορό. Τα απογεύματα, όμως, γιατί τα βράδια οι γονείς τους δεν τους αφήνουν να κυκλοφορούν. Ο Μπάκρι, λοιπόν, έχασε τη γυναίκα του όταν βομβαρδίστηκε το σπίτι τους, ούτε ξέρει από ποιον.

Ο Μούσταφα και ο Μπάκρι είναι δύο από τους 500 σύρους πρόσφυγες που κατοικοεδρεύουν τις τελευταίες ημέρες στην Πλατεία Συντάγματος, απέναντι από τη Βουλή. Χθες ξεκίνησαν και απεργία πείνας. Το αίτημά τους δεν είναι ακριβώς η χορήγηση ασύλου. Ξέρουν ότι στην Ελλάδα δεν έχουν μέλλον. Αυτό που θέλουν είναι να τους επιτραπεί να περάσουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πιο πλούσιες, πιο ανοιχτές, πιο φιλόξενες. «Πολλοί από εμάς είναι μορφωμένοι άνθρωποι, γιατροί, μηχανικοί», λέει η Γκάιντα, πρώην δασκάλα αγγλικών, που βρίσκεται εδώ με τον 18χρονο γιο της κι επειδή τους έχουν τελειώσει τα λεφτά, κοιμούνται σε πάρκα και αυλές. Με μια κουβέρτα.

Οι άνθρωποι αυτοί ίσως να μην έχουν περισσότερα «δικαιώματα» από τους άλλους πρόσφυγες και μετανάστες. Μια αξιοπρεπή ζωή διεκδικούν όλοι. Κι όμως, στους σύρους πρόσφυγες κάτι χρωστάμε. Οχι μόνο εμείς, ολόκληρη η Ευρώπη. Τους χρωστάμε επειδή θυμώσαμε, δώσαμε υποσχέσεις, χαράξαμε κόκκινες γραμμές, απειλήσαμε, κι ύστερα τους εγκαταλείψαμε στην τύχη τους. Τους χρωστάμε, μ’ άλλα λόγια, επειδή αποκάλυψαν την υποκρισία μας, τη διγλωσσία μας, τη δειλία μας. Κάπως πρέπει να επανορθώσουμε.