[Αγιογραφίες] Αρκτικόλεξα

Για όποιον δεν αντέχει την πασοκική επινοητικότητα στους εμφυλίους η ανάγνωση πρέπει να σταματήσει εδώ. Για όποιον αντέχει, η κατάσταση περιγράφεται ως ΔΗΠΑΡ εναντίον ΣΟΚ.

ΔΗΠΑΡ είναι το χλευαστικό αρκτικόλεξο που επιστράτευσε στην πρώτη ανακοίνωση το γραφείο του Παπανδρέου για να στιγματίσει το εγχείρημα της Δημοκρατικής Παράταξης. ΣΟΚ είναι αυτό που χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τη δεύτερη παπανδρεϊκή προκήρυξη. Ο όρος απαντά τρεις-τέσσερις φορές στο κείμενο, γραμμένος έτσι, με εμφατικά κεφαλαία. Εξού και οι σχολαστικοί της κομματικής γραμματολογίας διέβλεψαν αρκτικόλεξο νέου κόμματος: ΣΟΚ, ίσον Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Οι αποκρυπτογραφικές δοκιμές είναι ενδεικτικές του ιλίγγου της σεναριολογίας που έχει καταλάβει το κόμμα στο παρασκήνιο. Ο ΓΑΠ, ως συνήθως, δεν είναι ένας. Είναι όσοι και οι ερμηνευτές του. Υπάρχει ένας ΓΑΠ για όλους – φίλους και εχθρούς: επίδοξος αρχηγός νέου κόμματος, επίδοξος αρχηγός νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, επίδοξος διάδοχος του προκατόχου του ή – ακόμα ακόμα – και διεκδικητής μιας δικαίωσης που μπορεί να επιτευχθεί και δι’ αντιπροσώπου. (Το τελευταίο, λόγω της ύπαρξης τρίτου προσώπου, είναι το επονομαζόμενο «σενάριο Παπακαλιάτη».)

Ο Φίλιππος Σαχινίδης δεν περίμενε, όπως άλλοι, να ξεδιπλωθούν οι μάλλον νεφελώδεις προθέσεις του Παπανδρέου. Εσπευσε με γραπτή του ανακοίνωση να προσυπογράψει την πρόταση του πρώην πρωθυπουργού για συνέδριο όπου, εκτός από τα προγράμματα, θα στηθεί και κάλπη για τα πρόσωπα. Δεν ήταν μια αυτονόητη ενέργεια εκ μέρους του.

Μπορεί η δημοσιογραφική ευκολία να τον ταξινομούσε στους παπανδρεϊκούς, ο ίδιος ωστόσο διεκδικούσε μέχρι πρότινος την αυτονομία του. Για ένα μεγάλο διάστημα φαίνεται ότι το κύριο μέλημά του ήταν να μην ταυτιστεί με κανέναν – και κυρίως να μην ταυτιστεί με τον Βενιζέλο. Δεν ήθελε να μπει στην κυβέρνηση. Δεν ήθελε να έχει κομματικό αξίωμα. Ηθελε να διατηρήσει ένα status άφθαρτης εφεδρείας.

Φαίνεται ότι μετά την παραίτησή του από τη θέση του υπεύθυνου Οικονομικών δεν είχε πια ανάγκη να το παίζει «Ελβετός». Αλλωστε η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ πλησιάζει πάλι ραγδαία στο σημείο όπου η ουδετερότητα δεν θα είναι εφικτή. Μοιάζει ήδη περισσότερο με τσιπουροκάζανο στη Λάρισα παρά με λιβάδι στην Ελβετία.

Το ζήτημα είναι κατά πόσο αυτός ο κομματικός βρασμός έχει κοινωνική αναφορά. Κατά πόσο το δυνητικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ είναι διατεθειμένο να παρακολουθήσει μια τροχιά όπου το μόνο διακύβευμα θα είναι το ποιος στο τέλος θα χρεωθεί την επισημοποίηση ενός τετελεσμένου σχίσματος.

Οπως το λέει στέλεχος με άνεση στον αυτοσαρκασμό, το ΠΑΣΟΚ από το κόμμα των οκτώ πρωθυπουργήσιμων έγινε κόμμα των είκοσι προεδρεύσιμων. Ψηφοφόρους δεν πρόλαβε να μετρήσει.