[Κραυγές και ψίθυροι] Στεφάνια στο αναμορφωτήριο

Δεν έχω περάσει από ελληνικό πανεπιστήμιο ούτε παιδιά έχω ώστε να σχηματίσω, από δεύτερο χέρι, γνώμη για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματά μας. Η άποψή μου για τους φοιτητές είναι αόριστη και ρομαντική,  διαμορφωμένη από εικόνες παρά από ουσία. Επιπλέον τάσσομαι, χωρίς να προσμετρώ πάντα το δίκαιο και το λογικό, με τους νέους και είμαι πρόθυμη να παραβλέψω τις εκτροπές τους. Ισως ως ανταπόδοση σε αυτούς που κατανόησαν κάποτε και τις δικές μου.

Ημουν λοιπόν επιρρεπής στο «άσ’ τους, παιδιά είναι» όσον αφορά τις κινητοποιήσεις φοιτητών και την κόντρα τους με τους νέους πρυτάνεις, με τους οποίους δεν συμφωνούν. Ομως… Το να πετάξουν και να ποδοπατήσουν το στεφάνι που κατέθεσε ο πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, είναι βαρβαρότητα που ακυρώνει κάθε διάθεση δικαιολογίας. Εκπροσωπεί επίσημα την πανεπιστημιακή κοινότητα και, έστω και αν τον αμφισβητείς, το να του απαγορεύσεις την κατάθεση είναι σαν να περιθωριοποιείς την ίδια την επέτειο. Πέραν τούτου, κανένας δεν έχει δικαίωμα να βάζει οδοφράγματα στη μνήμη οποιουδήποτε. Η καταστολή της μνήμης είναι ο υπέρτατος φασισμός! Ολοι έχουν δικαίωμα να τιμήσουν την επέτειο, ακόμη και αυτοί που κάποτε την πρόδωσαν. Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους. Αν δεν ανήκει σε όλους, είναι σαν να μην ανήκει σε κανέναν.

Είμαι με τους νέους, έστω και αν αυτοί είναι στα κάγκελα. Οχι όμως όταν συμπεριφέρονται σαν τον γραφικό, υστερικό γέρο της διαφήμισης που φώναζε:«Να φύγετε, να πάτε αλλού». Γιατί έτσι ακυρώνουν τη νιότη τους.