[Αγιογραφίες] Τυμβομαχίες

Πρώτα τα κακά νέα: ο ένοικος είναι νεκρός. Ακόμη και εν ζωή ο ένοικος ήταν θνητός. Κοινός θνητός. Μπορεί ολίγον αφηρωισμένος αλλά θνητός. Το βεβαιώνουν τα αρμοδιότερα μυαλά της αρχαιολογικής επιστήμης.

Ετσι, σαν σπιράλ παραδοξολογίας, εκτυλίσσεται η τυμβομαχία μεταξύ των αρχαιολόγων. Στο επίκεντρό της η ανασκαφέας Αικατερίνη Περιστέρη που κλήθηκε ξαφνικά να επωμιστεί υπεράνθρωπο μιντιακό βάρος. Τριγύρω – δίπλα της αλλά και απέναντι της – οι συνάδελφοί της, με προεξάρχουσα στην αμφισβήτηση την Ολγα Παλαγγιά. Την καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας που πρώτα «εξαπέλυσε» σενάρια περί ρωμαϊκού μνημείου για να καταλήξει τώρα σε μια μεικτή θεωρία. Το μνημείο, λέει, ήταν μεν αρχικά μακεδονικό, αλλά υπέστη ελληνιστικά πανωσηκώματα. Ο ταπεινός τάφος φιλοξενούσε – επί λέξει – «έναν απλό Αμφιπολίτη».

Τη φρενίτιδα για την Αμφίπολη δεν την πυροδότησε μόνο ο ελληνοπρεπέστατος εμφύλιος μιας συντεχνίας. Ηδη, από εκείνη την αυγουστιάτικη – ειδησεογραφικά άνυδρη – ημέρα που είδαμε τον Πρωθυπουργό στη σκιά των Σφιγγών, η ανασκαφή πήρε αυτομάτως περιωπή πολιτικού γεγονότος.

Η Πολιτεία είχε δύο επιλογές. Ή θα προστάτευε τους ανασκαφείς, κρατώντας τους απερίσπαστους από τη δημοσιότητα, με τον κίνδυνο η μυστικότητα να πυροδοτήσει την καχυποψία και τη διαδικτυακή μυθολογία. Ή θα ενημέρωνε καθημερινά και σχολαστικά για κάθε κόκκο χώματος που κοσκινιζόταν. Επέλεξε το δεύτερο, χωρίς να αποφύγει τελικά τους παράπλευρους κινδύνους του πρώτου.

Η Αμφίπολη δεν προκάλεσε μόνο βίαιη αναδιανομή του τηλεοπτικού χρόνου υπέρ των αρχαιολόγων. Προκάλεσε και νέα κοινοβουλευτική μόδα. Αρκεί κανείς να δει τα αρχεία του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Τους τελευταίους τρεις μήνες οι βουλευτές κατακλύζουν τον υπουργό Πολιτισμού με ερωτήσεις πολλαπλάσιες από ό,τι στο παρελθόν. Δεν ζητούν μόνο καλύτερη συντήρηση ή καλύτερη φύλαξη της μιας ή της άλλης αρχαιολογικής ατραξιόν. Υποδεικνύουν ακόμη και τόπους όπου η αρχαιολογική σκαπάνη θα μπορούσε να φέρει στο φως νέους θησαυρούς. Λογικό ακούγεται. Γιατί μόνο η Αμφίπολη; Σκάψτε παντού. Σκάψτε και σε μας.

Ας μην είμαστε, όμως, μίζεροι. Και τι έγινε; Ας μαλώνουν οι αρχαιολόγοι. Εχει την πλάκα του. Ας τάζουν θησαυρούς οι βουλευτές. Ας τερατολογούν οι βουκεφάλες των μπλογκ. Στο τέλος θα μείνει αυτό το μοναδικό, εκτυφλωτικό μνημείο. Θα μείνουν οι προβολείς του διεθνούς ενδιαφέροντος, που θα δώσουν στην περιοχή νέες αναπτυξιακές διεξόδους.

Το μόνο εφήμερο είναι το συγκινησιακό κεφάλαιο. Οταν όλοι οι γρίφοι θα έχουν λυθεί, όταν η Περιστέρη και η Παλαγγιά δεν θα έχουν πια αντικείμενο για καβγά, τι θα απογίνουμε; Τι θα τονώνει τη συλλογική αυτοπεποίθηση; Τουλάχιστον σήμερα έχουμε έναν τάφο για να προσμένουμε καλές ειδήσεις.