Παλαιότερα τις έβλεπα έτσι ντυμένες μόνο τα βράδια. Και κυρίως σε χώρους διασκέδασης. Νέες κοπέλες να προσπαθούν αγωνιωδώς να ισορροπήσουν σε τακούνια – στιλέτο, με σφιχτά δερμάτινα κολάν που διαγράφουν μέχρι ανατομικής λεπτομέρειας τους καλοσχηματισμένους γλουτούς τους ή σορτσάκια σε μέγεθος και κόψιμο εσωρούχου, αβυσσαλέα ντεκολτέ και kinky υποσχετικά ψιμύθια.
Πλέον τις βλέπω και το απόγευμα και το πρωί, στον δρόμο, στο μετρό, οριακά και σε χώρους εργασίας. Και υποψιάζομαι τον λόγο για τον οποίο πολλά νέα κορίτσια σήμερα ντύνονται τόσο τολμηρά. Τις προδίδει η αμηχανία στο βλέμμα τους, κάποιες φορές στα όρια του πανικού, αφού δεν έχουν ούτε τις αντοχές αλλά ούτε και τις ανοχές να υποστηρίξουν τον ρόλο που ντύνονται.
Κορίτσια που καλλιέργησαν τη θηλύτητά τους στην εποχή της εικόνας αλλά και της ματαίωσης των ευκαιριών, γαλουχήθηκαν με την μπερλουσκονική αισθητική των ριάλιτι και των βιντεοκλίπ όπου η έκφραση της σεξουαλικότητας έγινε μέσο αγοραίας επικοινωνίας.
Τα πρώτα εφηβικά χρόνια τους, όταν γύριζαν από το σχολείο, έβλεπαν τα μεσημεριανά της υστερικής περιόδου της τηλεόρασης, στα οποία πανελίστριες και καλεσμένες ντύνονταν σαν πορνοστάρ. Σωματοποίησαν την άποψη της Μαντόνα και των επιγόνων της: «Προκαλώ, άρα υπάρχω». Και διαχειρίστηκαν τον ερωτισμό ως ψυχαναγκασμό. Περίπου, δηλαδή, τον ευνούχισαν. Η εμφάνισή τους είναι αλήθεια ότι προκαλεί το μάτι, τις περισσότερες φορές ευχάριστα, ακόμη και σε μένα που είμαι γυναίκα. Η νέα γενιά είναι ψηλοκάβαλη και καλογυμνασμένη. Και δεν θεωρώ ότι η φτήνια, με την έννοια της «δευτεράντζας», του ρούχου βλάπτει σοβαρά την ομορφιά ενός σώματος.
Μιλώντας όμως με κάποια από αυτά τα κορίτσια, είδα τρομαγμένα παιδιά τα οποία στριμώχνονται αναζητώντας την κατακερματισμένη λίμπιντό τους ανάμεσα στη γλώσσα της Μάιλι Σάιρους και τα εκτυφλωτικά καλογυαλισμένα οπίσθια της Κιμ Καρντάσιαν που σε χρόνο – ρεκόρ ξεπέρασαν την έννοια του διαδικτυακού viral.
Πολύ ωραία όλα αυτά για να περνάμε την ώρα μας. Αλλά η λίμπιντο σε ποσταρισμένα οπίσθια δεν ισορροπεί.