[Κραυγές και ψίθυροι] Αλίκη μου, Αλίκη μου

Τα μπαλόνια που γέμισαν τον ουρανό στον 32ο Μαραθώνιο, τον Κλασικό (θεωρώ πιο σωστή τη λέξη από το Αυθεντικός, που παραπέμπει σε ούγια προϊόντος), έκλεψαν τις εντυπώσεις από δύο αναφορές. Το ότι γίνεται προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη και όχι των Μαραθωνομάχων – οπότε τζάμπα ντύθηκαν κάποιοι λεβέντες κάτι ανάμεσα σε ρωμαίο μονομάχο και Ζίνα τη βασίλισσα της ζούγκλας. Και ότι προχθές συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Το έσωσε όμως η περιφερειάρχης Αττικής που υπαινίχθηκε και τα δύο. Η Ρένα Δούρου όχι μόνο έσπασε το τείχος ανάμεσα στην επικοινωνία του δικού της πολιτικού λόγου και προφίλ – της Αριστεράς και της προόδου – και αυτής του δημάρχου Μαραθώνα, αλλά προσχώρησε γενναιόδωρα στο placement του κυρίου Ψινάκη που τελικά ως δήμαρχος αποδεικνύεται πιο μάνατζερ από τότε που ήταν μάνατζερ του Ρουβά. Παράλληλα, υιοθετώντας κινησιολογία Βουγιουκλάκη, μιμήθηκε αριστουργηματικά την «Κόρη μου τη σοσιαλίστρια», ταινία στην οποία υπάρχουν αυθεντικά πλάνα από τις πρώτες πορείες ειρήνης.

Το ότι απεκάλεσε Γιώργο τον Γρηγόρη Λαμπράκη – μάρτυρα της Δημοκρατίας, της Αριστεράς και της Ειρήνης – θα ήταν αδικία να της το προσάψω, γιατί το εκλαμβάνω ως λάθος εν τη ρύμη του λόγου της. Φαντάζομαι ότι σύντομα θα αποκτήσει τον αυτοματισμό ώστε να αποφεύγει τέτοιες γλωσσικές αφηρημάδες. Μέχρι τότε ελπίζω να μην μπερδέψει τον Κάρολο τον Μαρξ με τον Γκράουτσο τον Μαρξ.