[Παρένθεση] Αγώνας για την Αθήνα

Αν ήσουν Αθηναίος τα τελευταία χρόνια η Αθήνα ήταν απαγορευμένη πόλη. Είχε κατά μέσο όρο δύο πορείες ημερησίως, η αστυνομία φρόντιζε να κλείνει το Μετρό του Συντάγματος, στερώντας από τους πολίτες τον ομφάλιο λώρο των μέσων μαζικής μεταφοράς, τα μαγαζιά έκλειναν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, το θέαμα εγκατάλειψης έκανε το κέντρο ακόμα πιο αφιλόξενο και ούτω καθεξής.

Χρειάζεται αγώνας για να ξαναφέρεις τους Αθηναίους στην πόλη τους, να τους βγάλεις από την αβάσταχτη ευκολία των εμπορικών κέντρων της περιφέρειας, να τους κάνεις να μπουν στον κόπο να σκεφτούν ως προορισμό την πληγωμένη καρδιά της πόλης. 

Αγώνας ήταν και ο 32ος Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, που πρώτα έφερε χιλιάδες ανθρώπους στο Καλλιμάρμαρο και στους δρόμους του κέντρου να χειροκροτούν τους δρομείς και έπειτα πάρα πολλούς στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους για μια ξεχασμένη αλλά επίσης κλασσική κυριακάτικη βόλτα.

Προσέλκυσε επίσης αμέτρητους ξένους τουρίστες στο κέντρο – πολλοί άλλωστε ήταν οι ξένοι που έτρεξαν τα 42.195 μέτρα της κλασσικής διαδρομής ή τα 5.000 μ. και τα 10.000 μ.

Οι συρμοί του Μετρό ήταν απίστευτα γεμάτοι, περισσότερο και από εργάσιμη ημέρα. Ο ηλιόλουστος καιρός βοήθησε, τα εστιατόρια γέμισαν, οι δρόμοι επίσης, αλλά τα εμπορικά καταστήματα ήταν… κλειστά, γεγονός που απέτρεψε από το να μετατραπεί ο Μαραθώνιος σε μια ακόμα πιο μεγάλη γιορτή. 

Ηταν ανοιχτά, θα μου πείτε μια Κυριακή πριν. Αλλά θα μπορούσαν να είναι και αυτήν ή αυτήν, αν ο εμπορικός σύλλογος της Αθήνας, τα συναρμόδια υπουργεία, ο Δήμος ή ακόμα και τα συνδικάτα, επεδείκνυαν κάποια έξυπνα αντανακλαστικά. 

Ο αγώνας για να αναστηθεί το νεκρό κέντρο της Αθήνας και να υπάρξουν δουλειές χρειάζεται και τέτοια.