[Θεωρείο] Το τείχος της μόνιμης άρνησης

Εντάξει, οι Ελέφαντες ποδοπάτησαν τους Δημοκρατικούς, οι συντηρητικοί είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, το Tea Party πήρε την εκδίκησή του, ο Ομπάμα είναι ένας πρόεδρος υπό ομηρεία και για τα επόμενα δυο χρόνια θα ζήσει μια κόλαση. Αυτή είναι η Αμερική την επομένη των ενδιάμεσων εκλογών. Θα άξιζε, όμως, πριν βάλει κανείς την τελευταία τελεία, να ρίξει μια ματιά στη μεγάλη εικόνα. Οχι επειδή θα αλλάξει κατ’ ανάγκην η ανάγνωση του αποτελέσματος. Αλλά επειδή θα φωτίσει τις αντιφάσεις μιας κοινωνίας που τα τελευταία χρόνια ζει σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και πολιτικής πόλωσης – από μια άποψη δηλαδή ό,τι ζούμε κι εμείς.

Η μεγάλη εικόνα λέει ότι την ώρα που η Αϊοβα έστελνε στη Γερουσία μια υπερσυντηρητική Ρεπουμπλικάνα που θεωρεί την Ουάσιγκτον «βρωμερή», το Ορεγκον και η Αλάσκα ψήφιζαν υπέρ της νομιμοποίησης της μαριχουάνας για ιατρικούς λόγους. Και μπορεί οι πολίτες στο Τενεσί ή τη Βόρεια Ντακότα να ζητούν περιορισμούς στις αμβλώσεις, αλλά πολλές Πολιτείες ευλογούν τον γάμο των ομοφύλων. Η μεγάλη εικόνα λέει ακόμη ότι ένας άγνωστος αφροαμερικανός γερουσιαστής, το μεσαίο όνομα του οποίου είναι Χουσεΐν, κέρδισε όχι μία αλλά δύο προεδρικές εκλογές και ότι πολιτεύτηκε με τόλμη στα θέματα της κοινωνικής ασφάλισης και της μετανάστευσης.

Αυτή η μεγάλη εικόνα είναι πολύ μακριά από τη δική μας. Οι δυο εικόνες, όμως, εφάπτονται σε τουλάχιστον ένα σημείο. Κι αυτό είναι το πολιτικό κλίμα που διαμορφώνεται από την παντελή απουσία συναίνεσης. Τη νύχτα που η φιλελεύθερη Αμερική έπαιρνε μια βαθιά ανάσα με τον θρίαμβο του Ομπάμα, οι Ρεπουμπλικανοί ανακάλυπταν τη «δομική αντιπολίτευση», ένα σπορ που ασκεί με αδιαπραγμάτευτο ζήλο το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Ο Ομπάμα δεν είναι μόνο ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην Ιστορία των ΗΠΑ. Είναι και ο πρώτος που κυβερνά με ένα τείχος μόνιμης άρνησης να υψώνεται συνεχώς απέναντί του. Κυβερνά, δηλαδή, όπως κυβερνούν εδώ οι πρώην πρωθυπουργοί, οι νυν και πιθανότατα οι επόμενοι. Αν υπάρχει μια διαφορά είναι ότι ο Ομπάμα δεν έπαψε ποτέ να αναζητά τη συναίνεση. Είναι γι’ αυτό που από εκείνη τη νύχτα του 2008, παραμένει νικητής.