[Κραυγές και ψίθυροι] Ο Ενκε και οι λύκοι

Ο Ενκε γεννήθηκε πριν από 33 χρόνια στην Αλβανία. Ηρθε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990. Πήγε σε ελληνικό σχολείο και σκότωσε πολλούς δράκους για να επιβιώσει. Το δέος του απέναντι σε μια ξένη γλώσσα, τη σκληρότητα της παιδικής ηλικίας που εξακοντίζονταν με την ανελέητη λέξη «Αλβανάκι». Τα κατάφερε! Και έκανε τα ελληνικά εργαλείο δουλειάς, αφού φοίτησε στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ.

Ως ηθοποιός ανίχνευσε την «αρχαία σκουριά» στον λόγο του Σοφοκλή στον «Οιδίποδα τύραννο» και στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και του Αριστοφάνη στις «Θεσμοφοριάζουσες». Ως σκηνοθέτης καταπιάστηκε με την «Παρέλαση» της Αναγνωστάκη, τη «Λίστα» της Λιονάκη, την αριστουργηματική «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου, προσέγγισε με τρυφερότητα κείμενα της Καραπάνου, αποσπάσματα από το «Η Κασσάνδρα και ο λύκος» και μίλησε για την οικουμενική ελληνικότητα της συγγραφέως. Φέτος ανέδειξε σε θεατρική παράσταση ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας, την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Βάρναλη. Και αναφέρομαι μόνο σε κάποιες δουλειές του από το ελληνικό ρεπερτόριο, αφού τώρα ετοιμάζει τον «Πλατόνοφ» του Τσέχοφ.

Ο Ενκε, μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωσε τον σχετικό νόμο, ούτε την ελληνική ιθαγένεια μπορεί να πάρει ούτε και να ψηφίσει. Η απάντησή του, ότι με την ελληνική δραματουργία αποκτά τη δική του ιθαγένεια, μου ακούγεται σαν κόλαφος στα μούτρα της εθνικής μας υποκρισίας.