Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Τα ελληνικά παράδοξα δεν έχουν τέλος: τα κόμματα που δεν μπορούν να φτάσουν σε μία μίνιμουμ συνεννόηση για το πώς θα προχωρήσει η χώρα συμπίπτουν στα περισσότερα ως προς την αναθεώρηση του Συντάγματος – την οποία ωστόσο δείχνουν έτοιμα να παγώσουν!

Αυτή η Βουλή είναι αναθεωρητική – αλλά τον Φεβρουάριο αρχίζει η διαδικασία της προεδρικής εκλογής, με αβέβαιο αποτέλεσμα. Αν δεν βρεθούν οι 180 βουλευτές, θα προκηρυχθούν εκλογές – και οι αλλαγές στο Σύνταγμα θα καθυστερήσουν ώς και τέσσερα χρόνια.

Αντέχει η Ελλάδα τη διαιώνιση της ισχύος του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών; Ολες οι πολιτικές δυνάμεις λένε «όχι» – αλλά ουδέν πράττουν στη συνέχεια, στρώνοντας το χαλί για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και της ίδιας της Δημοκρατίας. 

Αλλά δεν είναι μόνο η ευθύνη των υπουργών. Ωριμη είναι και η αποσύνδεση της προεδρικής εκλογής από τις πρόωρες κάλπες – αν είχε συμφωνηθεί στην προηγούμενη αναθεώρηση η χώρα δεν θα ήταν τώρα όμηρος κομματικών επιδιώξεων αλλά θα είχε διασφαλισμένη την πολιτική σταθερότητα για άλλον ενάμιση χρόνο.

Στην πραγματικότητα, συνταγματικές αλλαγές αυτού του τύπου συνιστούν διαρθρωτικές αλλαγές – μιας και θα απαλλάξουν τη χώρα από σειρά παθογενειών που κανοναρχούν την πολιτική και εντέλει το σύνολο της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου. 

Με την έννοια αυτή, η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί: μπορεί η συγκυρία να κυριαρχείται από τις διαπραγματεύσεις για την επόμενη ημέρα της λήξης του Μνημονίου, μπορεί τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση να επιδίδονται σε εκλογικούς υπολογισμούς, αλλά η συνταγματική αναθεώρηση δεν πρέπει να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλον χαμένο χρόνο!