[Κραυγές και ψίθυροι] Με το μωρό στον κόρφο

Η φωτογραφία αποπνέει τρυφερότητα, συγχρόνως όμως και πλαγιομετωπική επιθετικότητα. Σε 50 πόλεις της Ελλάδας μητέρες θήλασαν χθες δημόσια τα παιδιά τους στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού. Βλέποντάς τες, αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να παίρνει μορφή κινητοποίησης και διαμαρτυρίας αυτή η αρχέγονη διαδικασία. Ισως γιατί οι κινητοποιήσεις από ανάγκη διεκδίκησης έγιναν (και) στυλιζαρισμένο δρώμενο και βγήκαν στη σέντρα της μόδας, σαν τις κάπες πόντσο από τη δεκαετία του 1970. Ή εξαιτίας ενός είδους νεοπουριτανισμού που ανάγει τη μητρότητα σε επίτευγμα και τα εκ των ων ουκ άνευ της σε ιερές ρομφαίες. Εντάξει, περάσαμε μια εποχή που η νέου τύπου μητέρα, λόγω υπερυποχρεώσεων, δεν είχε τον χρόνο να θηλάσει. Αλλά δεν ξέρω κάποια που να είχε γάλα και, έστω και με θήλαστρο, να μην το έδωσε στο μωρό της. Τι άλλο μπορεί να το κάνει δηλαδή;

Στην Ελλάδα υπήρξε θέμα με μια τηλεοπτική κυρία, στην οποία έγινε παρατήρηση επειδή θήλαζε σε εμπορικό κέντρο. Ξεσηκώθηκαν τότε οι θηλάζουσες και βγήκαν στο μετερίζι με τα μωρά στον κόρφο. Η χρήση όμως του μωρού ως τροπαίου, ειδικά από τη μητέρα, ακυρώνει την ιερότητα της σχέσης. Μια προφύλαξη από αγοραία βλέμματα την ώρα του θηλασμού εναπόκειται στη διακριτική ευχέρειά της. Για την προστασία τη δική της και του μωρού της. Η φυσική αναγκαιότητα μιας πράξης δεν συνεπάγεται αυτόματα και τη δημόσια τέλεσή της. Ας μην αναφέρω παραδείγματα…