[Ενστάσεις] Μία ακόμα ήττα

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για την ποιότητα την οποία, υποτίθεται, διακονούσε η κρατική ραδιοτηλεόραση που έκλεισε έπειτα από εκείνη την αυταρχική απόφαση του Ιουνίου 2013. Επειδή όμως η λέξη ποιότητα από μόνη της έχει ευρεία σημασία αλλά επιτρέπει πολλές υποκειμενικές αναγνώσεις, από τη δημόσια συζήτηση, ως «ποιότητα» ορίστηκαν τα Μουσικά Σύνολα του παλαιού καναλιού και το Τρίτο Πρόγραμμα.

Ισως γι’ αυτό η σταδιακή επαναλειτουργία του νέου «δημόσιου» (αλλά σίγουρα κρατικού, μια που το κράτος παραμένει ακόμα, σε μεγάλο βαθμό, φέουδο της κυβερνώσας πλειοψηφίας) ραδιοτηλεοπτικού φορέα άρχισε τον περασμένο Μάρτιο από το Τρίτο Πρόγραμμα, το οποίο στη βάση του εκπέμπει κλασική μουσική. Φτηνό κατά βάσιν ραδιοφωνικό πρόγραμμα, με ταυτότητα, εκτός από την ανάγκη του συμβολισμού, θα μπορούσε να διεκδικήσει ένα πολύ ειδικών προδιαγραφών ακροατήριο. Ενα μέρος αυτού του (μικρού) ακροατηρίου κερδήθηκε, ίσως μάλιστα η προσθήκη στο πρόγραμμα νεότερων δυνάμεων να μπορούσε να το διευρύνει και να το ανοίξει.

Αντί της διεύρυνσης, όμως, το Τρίτο Πρόγραμμα κινδυνεύει ξαφνικά να βάλει λουκέτο. Ηδη οι παραγωγοί ανακοίνωσαν ότι σταματούν την παραγωγή και τη μετάδοση νέων εκπομπών διαμαρτυρόμενοι για την πρόθεση της διοίκησης της ΝΕΡΙΤ (κατονομάζεται ο γενικός διευθυντής περιεχομένου Βασίλης Θωμόπουλος) να περικόψει αμοιβές ήδη ιδιαίτερα χαμηλές. Αποτέλεσμα; Το Τρίτο, αφού έγινε δεκτό εν χορδαίς και οργάνοις κι αφού πριν από λίγες μέρες γιόρτασε τα 60χρονά του (σε μια γιορτή την οποία εργαζόμενοι θεωρούν ακριβή, ιδίως όταν τη συνδυάζουν με τη γενικότερη λιτότητα), μοιάζει να καταδικάζεται στη λύση προγραμμάτων – κονσέρβα.

Μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της κυβέρνησης, εξαρχής, ήταν τα ΜΜΕ. Η ιστορία του Τρίτου, ωστόσο, της υποτιθέμενης «επένδυσης στην ποιότητα», με τον τρόπο που ξετυλίγεται, τείνει να γίνει φαρσοκωμωδία.