[Διστάσεις] Στη μνήμη του Φέχτερ

Η ιστορία είναι γνωστή. Στις 9 Νοεμβρίου 1989, έναν μήνα μετά την παραίτηση του Εριχ Χόνεκερ, ένα μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ανατολικογερμανικού ΚΚ, ονόματι Γκίντερ Σαμπόφσκι, διάβασε στο τέλος μιας συνέντευξης Τύπου ένα διάταγμα που αφορούσε τις προϋποθέσεις για έκδοση βίζας. Οποιος τον άκουγε χωρίς να γνωρίζει τίποτε άλλο αποκόμιζε την εντύπωση ότι τα σύνορα της χώρας επρόκειτο να ανοίξουν. «Πότε θα συμβεί αυτό;» ρώτησε ένας δημοσιογράφος. «Εξ όσων γνωρίζω, τώρα αμέσως» απάντησε ο Σαμπόφσκι. Καθώς η συνέντευξη μεταδιδόταν ζωντανά από την τηλεόραση, πολλοί από τους κατοίκους του Βερολίνου έσπευσαν στο Τείχος. Οι φρουροί, που είχαν παρακολουθήσει κι εκείνοι τη συνέντευξη, δεν ήξεραν τι να κάνουν και τους άφησαν να περάσουν. Μέσα σε λίγες ώρες, το Τείχος είχε καταρρεύσει. Από ένα «λάθος».

Την ερχόμενη Κυριακή, η Γερμανία και ολόκληρη η Ευρώπη θα τιμήσουν αυτήν ακριβώς την επέτειο. Αλλά υπάρχει και μια άλλη ημερομηνία, λιγότερο γνωστή, εξίσου όμως συνταρακτική. Στις 17 Αυγούστου 1962, ο 18χρονος Πέτερ Φέχτερ και ο φίλος του Χέλμουτ Κούλμπαϊκ αποφάσισαν να δοκιμάσουν να περάσουν το Τείχος. Διάλεξαν ένα σημείο κοντά στο Checkpoint Charlie και στις δύο το μεσημέρι όρμησαν. Ο Κούλμπαϊκ πήδηξε. Ο Φέχτερ πυροβολήθηκε από έναν φρουρό κι έπεσε. Ψυχορραγούσε και ζητούσε βοήθεια. Στη δυτική πλευρά του Τείχους μαζεύτηκαν εκατοντάδες άνθρωποι που ζητούσαν κάποιος να παρέμβει. Αλλά δεν παρενέβη κανείς. Οι Ανατολικογερμανοί δεν ήθελαν. Οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν. Ενας από τους συγκεντρωμένους πέταξε ένα κουτί πρώτων βοηθειών, αλλά ο Φέχτερ δεν μπόρεσε να το πιάσει. Υστερα από μία ώρα πέθανε. Ηταν το πρώτο από τα 138 θύματα του Τείχους.

Ψέματα, δεν θα τιμήσουν όλοι την επέτειο. Υπάρχουν οι απολίτικοι και οι αδιάφοροι. Υπάρχουν κι οι αμετανόητοι σταλινικοί, που χλευάζουν τις αξίες της δημοκρατίας και νοσταλγούν τον Ψυχρό Πόλεμο, την ισχυρή Σοβιετική Ενωση και τον «υπαρκτό». Γι’ αυτούς, ο νεαρός Φέχτερ ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένας ανόητος και στη χειρότερη ένας προδότης. Αν μπορούσαν, θα είχαν μαζέψει το κουτί πρώτων βοηθειών και θα το είχαν πετάξει πίσω.