«Εδώ ζουν άνθρωποι χωρίς ελπίδα»

Πάρτε μια γάτα. Κλείστε τη σε ένα μικρό σκοτεινό κουτί. Πώς θα αντιδράσει; Θα σας γρατσουνίσει. Αυτή την παράξενη μεταφορά χρησιμοποιεί ο Μπραχίμ Χιτζάζι προκειμένου να μιλήσει για τον γιο του και να εξηγήσει την ενέργειά του. Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου, αυτός ο 67χρονος άνδρας βλέπει να παρελαύνουν οι άραβες κάτοικοι του Αμπού Τορ, μιας συνοικίας της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Ερχονται να του σφίξουν το χέρι, να τον συλλυπηθούν. Τα χαράματα, οι ισραηλινές ειδικές δυνάμεις περικύκλωσαν την οικογενειακή κατοικία, μερικά μέτρα πιο πέρα. Ο 32χρονος Μουζάζ Χιτζάζι, ο γιος του Μπραχίμ, έπεσε νεκρός στην ταράτσα, ανάμεσα στις δορυφορικές κεραίες. Περίπου οκτώ ώρες νωρίτερα είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει έναν διάσημο εβραίο ακροδεξιό ακτιβιστή, τον Γεχούντα Γκλικ, ο οποίος έκτοτε νοσηλεύεται.

Η αστυνομία δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να ταυτοποιήσει τον ένοχο, που εργαζόταν σε ένα εστιατόριο του Κέντρου Κληρονομιάς του Μεναχέμ Μπεγκίν. Εκεί έγινε η απόπειρα δολοφονίας, έπειτα από ένα συνέδριο αφιερωμένο στο Ορος του Ναού – ή Χαράμ αλ Σαρίφ για τους Αραβες. Επίσημες πηγές υποστηρίζουν πως η μοτοσικλέτα και το όπλο που χρησιμοποιήθηκαν βρέθηκαν στο σπίτι της οικογένειας Χιτζάζι. Επισημαίνουν επίσης το παρελθόν του 32χρονου ως κρατουμένου στις ισραηλινές φυλακές, καθώς και ότι ήταν μέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ.

ΤΟ ΜΙΣΟΣ. Η κηδεία έγινε αργά το βράδυ της Πέμπτης. Η οικογένειά του δεν απορρίπτει την ενοχή του Μπραχίμ Χιτζάζι, αφηγείται όμως μια άλλη ιστορία: μια κλασική ιστορία ωρίμασης του μίσους εναντίον των Ισραηλινών, σε αυτήν την εγκαταλελειμμένη, υποβιβασμένη, κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ενας από τους εξαδέλφους του, ο Σάμι Σιάτζ, ένας 43χρονος ηλεκτρολόγος μηχανικός, συνοψίζει την κατάσταση ως εξής: «Οι άνθρωποι ζουν χωρίς ελπίδα, στερημένοι, υπό πίεση. Κάθε άνδρας είναι μια βόμβα που μπορεί να εκραγεί».

Ο Μουτάζ ήθελε να γίνει ηλεκτρολόγος, να σπουδάσει στη Γερμανία, αλλά ο πατέρας του δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα. Αναγκασμένος να παραμείνει στο Ισραήλ, φέρεται να υπέστη, όπως τόσοι νέοι της ηλικίας του, επανειλημμένους εξευτελισμούς από την πλευρά των ισραηλινών στρατιωτών. Οταν ξεσπάει η δεύτερη Ιντιφάντα, το 2000, η ζωή του αφιερώνεται στην υπεράσπιση του τεμένους Αλ Ακσα, του τρίτου ιερότερου τόπου για το Ισλάμ, στην Πλατεία των Τζαμιών, στο Χαράμ αλ Σαρίφ. «Ο Μουτάζ αποφάσισε να προκαλέσει βραχυκυκλώματα σε κτίρια κατειλημμένα από Ισραηλινούς» λέει ο πατέρας του. «Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση». Εμπρησμοί με δόλο. Στη φυλακή, η διαδρομή του σημαδεύεται από βίαια συμβάντα. Η ποινή του επιμηκύνεται κατά αρκετά χρόνια. «Συνολικά, πέρασε εντεκάμισι χρόνια σε ένα ατομικό κελί» συνοψίζει ο πατέρας του. «Οι Ισραηλινοί δημιουργούν τη βία. Ο γιος μου δεν είναι τρομοκράτης. Υπέφερε». Ο ένοχος είναι ένα θύμα, το θύμα είναι ένας ένοχος. Δεν υπάρχουν παρά μόνο οι συνθήκες, και τόσο μικρή ευθύνη. Αυτή η αντιστροφή των αξιών γίνεται πραγματικότητα και στις δύο πλευρές της διαμάχης, όπου ο άλλος παύει να θεωρείται άνθρωπος.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ. Το τέμενος Αλ Ακσα είναι ένα κόσμημα για τους μουσουλμάνους· στην Ανατολική Ιερουσαλήμ όμως είναι κυρίως ένα σύμβολο μάχης εναντίον του Ισραήλ. Η εικόνα του εμφανίζεται στο Αμπού Τορ, πάνω σε ένα πανό ήδη αφιερωμένο στη δόξα του Μπραχίμ Χιτζάζι. Στα γύρω δρομάκια, μικρά παιδιά παίζουν μιμούμενα τα μεγαλύτερα, που μιμούνταν ήδη τους δικούς τους μεγαλύτερους: πετούν πέτρες στους ισραηλινούς αστυνομικούς, αναποδογυρίζουν κάδους απορριμμάτων και φωνάζουν «Αλλάχ Ακμπάρ», γελώντας, συχνά.

Αυστηρά μέτρα
Μόνο στους μουσουλμάνους άνδρες άνω των 50 χρόνων, κι αυτό υπό αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας, έδωσε χθες άδεια το Ισραήλ να προσευχηθούν στην Πλατεία των Τζαμιών, στο Ορος του Ναού, που έκλεισε την Πέμπτη για λόγους ασφαλείας για πρώτη φορά έπειτα από 14 χρόνια πυροδοτώντας την οργή των Παλαιστινίων. Σποραδικές συγκρούσεις και επεισόδια σημειώθηκαν σε περιοχές της Δυτικής Οχθης.