[Ενστάσεις] Ο Γονίδης στην Αμφίπολη

Το βίντεο το οποίο έδωσε, χθες, στη δημοσιότητα το υπουργείο Πολιτισμού, με μονταρισμένες εικόνες από την ανακάλυψη του ψηφιδωτού με την αρπαγή της Περσεφόνης, είναι εξαιρετική δουλειά που δείχνει φροντίδα και άρτια παραγωγή. Σε υποδειγματικά φωτισμένα πλάνα, με τη χρήση επιδέξιου μοντάζ, οι θεατές βλέπουν με στακάτο ρυθμό τη διαδικασία της ανασκαφής. Η σκαπάνη σκάβει, εργάτες φτυαρίζουν το χώμα σε ένα μηχάνημα που το κοσκινίζει, νεαρές αρχαιολόγοι με το καλέμι και με μεγάλη προσοχή φέρνουν στο φως το περίτεχνο έργο.

Εξίσου περίτεχνο έργο και το βίντεο (έχει αναρτηθεί από χθες στην ιστοσελίδα των «ΝΕΩΝ»), για τους παρατηρητικούς και για όσους προσηλώνονται μαγεμένοι στην ανακάλυψη, έχει και σάουντρακ. Υποτονθορίζοντας που θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης, ένας εργάτης ακούγεται να τραγουδά μερακλωμένος ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Σταμάτη Γονίδη:

Τη μουσική διέσωσε ο μερακλής μοντέρ και παρέδωσε στην αιωνιότητα το περήφανο γραφείο Τύπου Τάφου. Πλέον, το βίντεο αυτό, διανεμημένο από το υπουργείο Πολιτισμού, αποκτά χρήση τεκμηρίου για τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα το βίντεο αυτό τεκμηριώνει ότι το δέος για την αρχαιότητα είναι ολίγον τεχνητό και σε μεγάλο βαθμό υπόθεση επαγγελματιών της αρχαιολογίας, της δημοσιογραφίας και, φυσικά, της πολιτικής. Με εξαίρεση τους κατά τεκμήριον αρμόδιους αρχαιολόγους, οι υπόλοιποι δεν ασχολούνται τόσο με τα ευρήματα αλλά με την ιδεολογική χρήση τους. Η χρήση αυτή επιβάλλει όχι την ανθρώπινη περιέργεια αλλά την εθνική υπερηφάνεια για «τους προγόνους μας και τα επιτεύγματα του πολιτισμού τους». Ο εργάτης με το φτυάρι, προφανώς, έχει μάθει να είναι εθνικά υπερήφανος. Αλλά τα μάρμαρα είναι ψυχρά κι απόμακρα και η ζωή του είναι αγάπη, πάθος, χωρισμοί, καψούρα και κλαψούρα. Το νόημα είναι το σήμερα. Καλά κάνει το ΥΠΠΟ και δεν το κρύβει, αυτό είναι, μην ντρέπεται.