[Θεωρείο] «Θα γίνουμε Ελλάδα»

Τα καλά νέα το Σαββατοκύριακο που πέρασε για τη Γαλλία ήταν ότι άνοιξε και πάλι το Μουσείο Πικάσο έπειτα από πέντε χρόνια ανακαίνισης που στοίχισε 52 εκατομμύρια ευρώ και το κεφάλι τής επί εννέα χρόνια προέδρου του μουσείου Αν Μπαλντασαρί. Τα εγκαίνια του μουσείου σηματοδότησαν το αίσιο τέλος μιας πολύ γαλλικής ιστορίας, η οποία μπορεί να αποκτήσει και την ελληνική της εκδοχή με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που μέχρι στιγμής εκθέτει μόνο τις εσωτερικές του έριδες. Ωστόσο, το νέο επεισόδιο του «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία», εκείνου του παλιού συνθήματος που λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις δύο χώρες, δεν παίζεται στο πεδίο της τέχνης. Παίζεται στο πεδίο της πολιτικής. Κι ο πρωταγωνιστής του είναι ένας παλιός μας γνώριμος, η συμβολή του οποίου στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα υπήρξε σημαντική.

Η ιστορία είναι γνωστή. Τον Ιούλιο του ’74, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν παραχώρησε το προεδρικό αεροσκάφος στον Κωνσταντίνο Καραμανλή για την επιστροφή του από το Παρίσι. Ηταν μια πράξη γενναιοδωρίας που γέννησε ένα σύνθημα παντός καιρού και για κάθε χρήση. Με άλλα λόγια, το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» δεν κολλάει μόνο με τα καλά νέα αλλά και με τα κακά, όπως αυτά που προβλέπει ο Ντ’ Εστέν για τη χώρα του. Η Γαλλία, είπε σε συνέντευξή του στη «Φιγκαρό», κινδυνεύει να βρεθεί στην ίδια κατάσταση με την Ελλάδα και να ζητήσει τη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν είναι μόνο μια δυσοίωνη πρόβλεψη ενός απόμαχου της γαλλικής πολιτικής. Είναι και μια υπενθύμιση ότι για κάποιες παλιές καραβάνες της Ευρώπης η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να είναι μέλος της ευρωζώνης. Ο Ντ’ Εστέν το έχει πει καθαρά – το ίδιο και ο Γερμανός Χέλμουτ Σμιτ που προλογίζει το βιβλίο του Γάλλου «Europa, η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης». Εκεί ο πρώην πρόεδρος ονοματίζει δώδεκα χώρες που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν κοινούς κανόνες στα δημοσιονομικά. Στην ουσία πρόκειται για έναν νέο ευρωπαϊκό πυρήνα στον οποίο ο Ντ’ Εστέν βρίσκει θέση για την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, αλλά όχι για την Ελλάδα.

Θα ‘πρεπε να νοσταλγήσουμε τον Ντ’ Εστέν του ’74; Μάλλον όχι. Το εξήγησε με γαλλικό λυρισμό στα εγκαίνια του Μουσείου Πικάσο ένας άλλος γάλλος πρόεδρος, ο Φρανσουά Ολάντ. Με τη νοσταλγία, είπε, δεν χτίζεις τίποτα. «Ο Πικάσο ήταν ένας ζωγράφος της ελπίδας, του μέλλοντος, των κατακτήσεων. Ανήκε στην αβανγκάρντ. Η Γαλλία είναι μια χώρα αβανγκάρντ». Εχει δίκιο. Σ’ αυτή τη φάση, περισσότερο νόημα από τη συμμαχία έχει η πρωτοπορία.