[Η αξιοπρέπεια της ανέχειας] Η αξιοπρέπεια της ανέχειας

Στην Κατοχή ζούσαν μαζί οι οικογένειες δύο μεγάλων ελλήνων πεζογράφων. Είχαν εξασφαλίσει ένα αβγό την ημέρα που έτρωγε η κόρη τού ενός, η οποία ήταν η μικρότερη. Και η κόρη τού άλλου – ούτε εφτά ετών – επαναλάμβανε επιδεικτικά, στρίβοντας τον δείκτη του ενός χεριού στην παλάμη του άλλου: «Ζήλεια, εσύ τρως, εγώ δεν τρώω».

Αυτή η ακραία, παιδαριώδης εκδήλωση της αξιοπρέπειας της ανέχειας μου ήρθε στον νου παρακολουθώντας το μιντιακό αφιέρωμα στην οικογένεια που ζούσε στο αυτοκίνητο. Και διαπιστώνω για άλλη μια φορά ότι το πλημμελές κράτος πρόνοιας – έστω και σε περίοδο οικονομικής κρίσης – πιστοποιείται όταν για να εξασφαλισθούν τα απαραίτητα σε ανήλικα παιδιά πρέπει να γίνουν τσίρκο στα κανάλια. Να προκαλέσουν δάκρυα από ρίμελ, σούφρωμα κοκκινοβαμμένων χειλιών, ταρακούνημα ντεκαπαρισμένων μαλλιών και να πλασαριστούν ακόμη και σε εκπομπές ινφοτέινμεντ ανάμεσα σε καλλιτεχνικά κουτσομπολιά και επιδείξεις μόδας. Η «οικογένεια που ζει στο αυτοκίνητο» έγινε την περασμένη εβδομάδα το άλλοθι του τηλεοπτικού μπουγαδόνερου, επιβεβαιώνοντας τον αμερικανό συγγραφέα Ντον Ντελίλο που έχει γράψει ότι η σε δημόσια θέα φιλανθρωπία δεν καταγράφει τη βοήθεια προς τον μη έχοντα αλλά τη διαστρεβλωμένη αλαζονεία του έχοντος.  

Αναρωτιέμαι όταν τα δύο κορίτσια μεγαλώσουν τι θα τα πληγώνει περισσότερο. Το ότι έζησαν μέσα σε ένα αυτοκίνητο ή ο τρόπος που τους έβγαλε στη σέντρα η τηλεοπτική κοινωνία. Εύχομαι τίποτα από τα δύο.