[Διαστάσεις] Μια ύποπτη λέξη

Απ’ όλα έχει αυτή η ιστορία.

Εχει πόλωση, αυτό είναι άλλωστε το χαρακτηριστικό όλων των αντιπαραθέσεων στην Ελλάδα. Είναι αδύνατον να εντοπιστεί ένα πρόβλημα – στην περίπτωση αυτή, η ανομία και η ασυδοσία στα πανεπιστήμια ως αποτέλεσμα της έλλειψης οποιουδήποτε ελέγχου και οποιασδήποτε κύρωσης – και να οργανωθεί ένας πολιτισμένος διάλογος για την επίλυσή του. Απλώς δεν γίνεται.

Εχει απουσία μέτρου. Ακούσαμε για «χουντικό κλίμα που θέλει να επιβάλει ο Φορτσάκης», διαβάσαμε ότι αν τέτοιες πρυτανικές Αρχές διοικούσαν τα πανεπιστήμια το 1973 θα καλούσαν οι ίδιες τα τανκς, είδαμε δύο φοιτητές να σηκώνουν στο γραφείο του πρύτανη πανό με το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», μάθαμε ότι ο Φορτσάκης δεν είναι πρύτανης, αλλά σερίφης, και γι’ αυτό πρέπει να επιστρέψει στα δικηγορικά του καθήκοντα και να γίνουν ξανά εκλογές.

Εχει παραπληροφόρηση. Ολη η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο αν πρέπει να υπάρχει ή όχι ιδιωτική φύλαξη των πανεπιστημίων, ενώ – όπως διαβάζουμε στην «Καθημερινή» – η ανάθεση της φύλαξης του Καποδιστριακού σε ιδιωτική εταιρεία αποφασίστηκε και ολοκληρώθηκε επί πρυτανείας… Πελεγρίνη. Χωρίς βέβαια τότε να αντιδράσει κανείς. Ακούμε επίσης ότι υπάρχουν χώρες, όπως οι σκανδιναβικές, που επιτρέπουν ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια. Μα εκεί είναι αδιανόητο ακόμη και να σκεφτεί κανείς να προκαλέσει φθορά στον δημόσιο πλούτο!

Εχει και συνωμοσιολογία φυσικά. Πώς θα μπορούσε να λείπει αυτή η διάσταση από μια συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα; Σύμφωνα με την «Αυγή», κυβερνητικοί εταίροι και Φορτσάκης ενορχήστρωσαν έναν αντιπερισπασμό επειδή είναι αντιμέτωποι με το φιάσκο στην οικονομία. Ολα στημένα είναι, όλα υπηρετούν σκοτεινούς σκοπούς, και ευτυχώς που υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τους αποκαλύπτει.

Πέρα και πάνω από όλα αυτά, όμως, η ουσία είναι ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να αποτελεί έναν χώρο εκπαίδευσης και κυκλοφορίας ιδεών, όχι επαναστατικής γυμναστικής και εκτόνωσης προσωπικών παθών. Θα το επιτρέψουν τα κόμματα; Θα λάβουν μέρος σε αυτή την προσπάθεια οι διανοούμενοι; Θα πάνε σπίτια τους οι επαγγελματίες επαναστάτες; Για να συμβούν όλα αυτά, υπάρχει μία προϋπόθεση: να πάψει η παιδεία να αποτελεί ύποπτη λέξη.