SOS για μια ολόκληρη γενιά

Την ώρα που η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να αναζητά τα κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση της επιδημίας του Εμπολα στη Δυτική Αφρική, η βρετανική μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam προειδοποιεί ότι εάν δεν καλυφθούν αμέσως οι ανάγκες σε στρατιωτικό προσωπικό, γιατρούς και πόρους στις χειρότερα πληγείσες χώρες τότε είναι πολύ πιθανό η επιδημία του θανατηφόρου ιού να μετατραπεί σύντομα στην «ύστατη ανθρωπιστική καταστροφή της γενιάς μας». Ταυτόχρονα, η Ελεν Τζόνσον Σιρλίφ, πρόεδρος της Λιβερίας, όπου μέχρι σήμερα ο Εμπολα έχει αφαιρέσει περισσότερες από 2.000 ανθρώπινες ζωές, ζητά μέσω ανοιχτής επιστολής «προς τον κόσμο» την άμεση κινητοποίηση και συμμετοχή όλων των χωρών στη μάχη εναντίον του ιού, τονίζοντας ότι η ασθένεια «δεν γνωρίζει σύνορα».

Αποτελεί γεγονός ότι η κατάσταση στη Δυτική Αφρική παραμένει ιδιαίτερα κρίσιμη, αν όχι τραγική. Στη Δύση ωστόσο, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, αποδεικνύεται καθημερινά ότι ο φόβος για τον θανατηφόρο ιό είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τον πραγματικό κίνδυνο.

Την προηγούμενη εβδομάδα, η υπουργός Υγείας του Βελγίου Μάγκι ντε Μπλοκ, έπειτα από συνάντηση ευρωπαίων αξιωματούχων υγείας επιβεβαίωσε πως «διανύουμε μια κρίση πανικού στην Ευρώπη». Σήμερα οι ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών συνέρχονται στο Λουξεμβούργο για να συζητήσουν μεταξύ άλλων τη συμβολή τους στην εκστρατεία για την αντιμετώπιση της επιδημίας αλλά οι ευρωπαίοι πολίτες μοιάζει να έχουν καταληφθεί από μια, περισσότερο φανταστική παρά πραγματική, ανησυχία, ανεξάρτητα από τις καθησυχαστικές δηλώσεις των ειδικών.

ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ. Επειτα από περισσότερα από δέκα χρόνια εργασίας στη Δυτική Αφρική, η Μίριαμ Μέισον Σισέι, όταν επέστρεψε πρόσφατα στη Βρετανία ήρθε αντιμέτωπη με μια δυσάρεστη έκπληξη: δεν μπορούσε να βρει σχολείο για τον γιο της. Το δημοτικό όπου παρακολουθούσε τα μαθήματά του ο ηλικίας 9 ετών Κόφι αρνήθηκε να τον δεχθεί διότι οι γονείς των συμμαθητών του δεν ήθελαν τα παιδιά τους να βρίσκονται στην ίδια αίθουσα με ένα αγόρι που πέρασε αρκετό καιρό στη Σιέρα Λεόνε, μία από τις χειρότερα πληγείσες από τον Εμπολα χώρες της Δυτικής Αφρικής.

Στο Αλκορκόν, μια μικρή πόλη στην περιφέρεια της Μαδρίτης όπου ζούσε η ισπανίδα νοσοκόμα έως τη στιγμή που διαγνώστηκε ότι μολύνθηκε από τον Εμπολα, οι επιχειρηματίες δηλώσαν ότι τα κέρδη τους έχουν μειωθεί σημαντικά εξαιτίας της αποχής των πελατών.

Στην Ιταλία, όπου δεν έχουν εντοπισθεί κρούσματα του ιού, οι οργανωτές μιας διεθνούς έκθεσης τροφίμων που θα διεξαχθεί τις επόμενες ημέρες στο Τορίνο ζήτησαν από τους εκπροσώπους της Λιβερίας, της Σιέρα Λεόνε και της Γουινέας όπου ο Εμπολα έχει σκοτώσει συνολικά περισσότερους από 4.500 ανθρώπους να μην παραστούν.

Η Κλοντίν Μπάρτον – Ζανγκρός, καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, υποστηρίζει πως ο πανικός για τον Εμπολα πηγάζει από ένα παράδοξο που βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης (δυτικής) ζωής: όσο περισσότερο προοδεύουμε τόσο περισσότερο φοβόμαστε ό,τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε ή να κατανοήσουμε. «Ζούμε σε ιδιαίτερα ασφαλείς κοινωνίες και μας αρέσει να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τι θα συμβεί αύριο. Στον κόσμο της λογικής και της επιστήμης δεν υπάρχει θέση για το άγνωστο» δήλωσε η ελβετίδα ειδικός.