[Θεωρείο] Ο θίασος των δευτεροκλασάτων

Η παρέμβαση ήρθε έπειτα από μόλις δύο ημέρες ελεύθερης πτώσης του Χρηματιστηρίου της Αθήνας και άλλες τόσες ανεξέλεγκτης ανόδου των επιτοκίων. Για έναν οργανισμό, επομένως, που έχει συνηθίσει να κινείται με την ταχύτητα σαλιγκαριού, θα μπορούσε να είναι και παγκόσμιο ρεκόρ. Η ΕΕ δείχνει ότι έχει αποκτήσει αντανακλαστικά και ότι παγιώνεται στους θεσμούς της μια κουλτούρα αντιμετώπισης έκτακτων καταστάσεων. Η παρέμβαση είχε επίσης χαρακτήρα συντονισμένης κίνησης.

Ο Γίρκι Κατάινεν, αντιπρόεδρος της Κομισιόν, ζήτησε να μην αμφιβάλλει κανείς ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να παρέχει βοήθεια στην Ελλάδα με οποιονδήποτε τρόπο κρίνεται αναγκαίος. Ο Κλάους Ρέγκλινγκ του ESM υπενθύμισε ότι υπάρχει ευρεία συναίνεση για την πρόωρη έξοδο της Ελλάδας από τη δανειακή συμφωνία με το ΔΝΤ. Και ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ ενισχύει τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών με 15 δισ. ευρώ  επιπλέον. Εντάξει, οι δύο πρώτοι δεν είναι σταρ πρώτης γραμμής. Και οι τρεις τους, όμως, είναι υπέροχοι – ακόμη κι αν ο σκοπός δεν ήταν μόνο να στηριχθεί η Αθήνα αλλά και να ηρεμήσουν οι αγορές.

Oλα αυτά σημαίνουν ότι τα νέα είναι καλά για την Ευρώπη. Είναι, όμως, και για την Ελλάδα; Μπορεί το πολιτικό σύστημα να βουτηχτεί και πάλι στη δική του πραγματικότητα, να αφεθεί και πάλι στη μακαριότητα της μικροκομματικής λογικής, να επιστρέψει σε αυτόν τον κόσμο βίαιης αντιπαράθεσης όπου έχει συνηθίσει να ζει; Οχι ακριβώς. Από κάθε ιστορία μπορούν να αντληθούν διάφορα διδάγματα. Από αυτή την ιστορία, το βασικό δίδαγμα είναι ότι εκείνο που μας κρατάει για να μην πέσουμε στον γκρεμό εξακολουθεί να είναι μια λεπτή κλωστή. Ενα δεύτερο είναι ότι συμπαράσταση χωρίς όρους δεν υπάρχει. Ο Ρέγκλινγκ ήταν απολύτως σαφής, υπογραμμίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος χωρίς να συνοδεύεται από προληπτική γραμμή χρηματοδοτικής στήριξης.

Aπό αυτή την ιστορία όμως βγαίνει και ένα ανησυχητικό συμπέρασμα. Το πολιτικό σύστημα μοιάζει να μην έχει διδαχθεί τίποτε απολύτως από το γεγονός ότι η πόλωση σε συνθήκες κρίσης είναι μια απασφαλισμένη βόμβα. Το συμπέρασμα γίνεται ανατριχιαστικό εάν σκεφτεί κανείς ότι το δίδαγμα δεν αντλείται από κάποιο μακρινό παρελθόν – είναι βίωμα αυτής της γενιάς. Ισως να αρκούσε στο πολιτικό προσωπικό να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εστω και με την αυτοπεποίθηση του αθεράπευτα ωραιοπαθούς ή την ίδια καταστροφική βουλιμία για την εξουσία, μπορεί να αντιλαμβανόταν ότι σταρ πρώτης γραμμής δεν υπάρχουν ούτε εδώ. Το έργο παίζεται με δευτεροκλασάτους.