[Eναλλακτικά] Το άβαταρ του Ζαχαριάδη

Και αίφνης, μέσα στον ορυμαγδό των πληροφοριών, του κατακερματισμένου λόγου, των «κατεβασμένων» τραγουδιών στο Διαδίκτυο, ακούστηκε η φωνή του. Το ηχητικό απόσπασμα που έδωσε στη δημοσιότητα το ΚΚΕ – στο πλαίσιο της εκδήλωσης που οργάνωσε το Κόμμα για τα 20 χρόνια από τις πλημμύρες που έπληξαν το ιστορικό του αρχείο – ήταν από ομιλία του Νίκου Ζαχαριάδη το 1951. Και το ρωσικό αξάν, όπως και ο βαθύς κομματικός του λόγος επιχειρήθηκε να ταξινομηθεί από τους κήνσορες και θεράποντες των «κοινωνικών δικτύων», τους γέρους του θυρωρείου του Μάπετ Σόου που όλα τα σφάζουν όλα τα μαχαιρώνουν.

Από την πιο απολιτίκ αποστροφή – «τι μας νοιάζει τι είχε πει τώρα αυτός» – μέχρι το πιο ψαγμένο κοινό, το ηχητικό ντοκουμέντο διάρκειας περίπου δύο λεπτών μπήκε στο μικροσκόπιο. Μέχρι και απογοήτευση για την όχι τόσο μπάσα χροιά του προκάλεσε σε απαιτητικό αριστερό που κρατάει την καραμπίνα του παρά πόδα στο Ντα Κάπο στο Κολωνάκι.

Το θέμα όμως είναι αλλού: από τη μία, η επίδειξη δύναμης του ΚΚΕ με τη διασπορά του ντοκουμέντου θύμισε το άβατον ενός μέρους του σίγουρα ενδιαφέροντος Αρχείου του, που πάντως ανήκει και σε όλο τον λαό – σωστά; Μια υπόθεση που αφορά τον κάθε νέο επιστήμονα, ιδιαίτερα σήμερα που μοιάζει να φουντώνει το ρεύμα του «αναθεωρητισμού» της Ιστορίας, χωρίς να διστάζει να αναπαράγει τον μετεμφυλιακό εθνικόφρονα λόγο.

Από την άλλη, υπάρχει και κάτι ακόμη. Η φωνή του Ζαχαριάδη «κρεμασμένη» στην οθόνη του χρήστη εγκιβωτίζει μια Ελλάδα που δεν είναι πια εδώ. Αλλά δείχνει να αναβιώνει. Με μια σημείωση: η αναζωπύρωση του εθνικόφρονα λόγου, η αναβίωση της εμφυλιακής Ακροδεξιάς, το «σκιάχτρο» του Κομμουνισμού και ο μισαλλόδοξος συχνά λόγος και από την πλευρά της Αριστεράς έχουν απλώς μεταφερθεί εν πολλοίς στα έρημα πληκτρολόγια και στα λάπτοπ. Και τα αισθήματα μίσους και αγάπης για τον μοιραίο και χαρισματικό ηγέτη μοιάζει να πυροδοτούνται σε ένα πεδίο προσομοίωσης.

Και όμως, ο Ζαχαριάδης πλήρωσε ακριβά την προσήλωση και τη συνέπεια των λόγων και των έργων του. Εκτοπίστηκε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας από τους παλιούς του συντρόφους και μόνο πρόσφατα αποκαταστάθηκε ιστορικά από την ηγεσία του ΚΚΕ. Σήμερα δε επανέρχεται μέσα από ένα θραύσμα λόγου, περνώντας από την κρησάρα του μοναχικού πλήθους (αριστερού και δεξιού) που καίγεται για ώρες στο YouTube και στο twitter. Ο Ζαχαριάδης σήμερα (όπως ο Τσε ή η Lady Gaga) γίνεται άβαταρ που παίρνει like ή δυσμενή σχόλια. Ο ήχος του λόγου του κατακεραυνώνεται ή αποθεώνεται από μια άγρυπνη, μαζική «κριτική επιτροπή». Που προς το παρόν πάντως δεν τολμάει να σπάσει ούτε τα δεσμά του WiFi της.