[Εισαγωγικά] Μερικοί το προτιμούν δυνατό…

Η κυρία δεν είχε αντίρρηση να φύγει το ΔΝΤ από την Ελλάδα. Ούτε να βγούμε να δανειστούμε μόνοι μας. Ηθελε όμως ένα «strong review» όπως είπε στους έλληνες συνομιλητές της σε άψογα αγγλικά. Μπορεί να είναι μια ξερακιανή Γαλλίδα, επαγγέλλεται όμως δικηγόρος και έχει δουλέψει χρόνια στο ονομαστό γραφείο Baker & McKenzie.

QQQ

Το περί ου ο λόγος «review» είναι ο έλεγχος που μας κάνει η τρόικα και για να είναι «strong» – ελληνιστί, δυνατό – θα έπρεπε να μας έχει βρει να έχουμε καλύψει όχι το 100% αλλά το 80% των εκκρεμών υποχρεώσεών μας. Δεν ενδιέφερε ούτε την Κριστίν Λαγκάρντ – γιατί αυτή ήταν η κυρία – ούτε τον Πολ – «έρχομαι και στις Μαλδίβες αν θέλετε…» – Τόμσεν πού θα γινόταν η συνάντηση με τους έλληνες κυβερνητικούς για να κλείσει ο έλεγχος. Η ουσία όμως ήταν πως το να φύγουμε από το ΔΝΤ δεν σήμαινε ότι θα τα παρατούσαμε και θα βγαίναμε περίπατο στις αγορές.

QQQ

Μερικοί – όπως στην ταινία με τη Μέριλιν Μονρόε – το προτιμούν καυτό. Αλλοι – όπως η Κριστίν Λαγκάρντ με τον έλεγχο – το θέλουν δυνατό. Τι σήμαινε αυτό; Οτι η κυβέρνηση θα έπρεπε να εκπληρώσει υποχρεώσεις – ομαδικές και άλλες απολύσεις, συνδικαλιστικό νόμο και άλλα κοινωνικώς δύσπεπτα θέματα. Παραλλήλως, θα έπρεπε να βρει κάποιον να εγγυηθεί την έξοδό μας στις αγορές. Τα μοντέλα όμως μηχανισμών προληπτικής χρηματοδότησης που είχε το ΔΝΤ δεν μας ταίριαζαν ή δεν μας άρεσαν γιατί είχαν προϋποθέσεις. Και πώς το ΔΝΤ – που μας έχει δώσει λεφτά – θα μπορούσε να δεχτεί να εγγυηθεί, με κάποιο δικό της μηχανισμό, η Ευρώπη;

QQQ

Αυτοί ήταν – με ολίγη από Χόλιγουντ – οι άρρητοι κυβερνητικοί προβληματισμοί την περασμένη Δευτέρα στον απόηχο της ψήφου εμπιστοσύνης. Και μετά ήρθαν οι αγορές που, όπως το συνηθίζουν, αντιδρούν – δυνατά και αυτές – σε κάτι πριν αυτό συμβεί. Πρόσωπο που τις ξέρει εκ των έσω λέει ότι αυτές προεξόφλησαν αρνητικά, στέλνοντας τα επιτόκια των ομολόγων έως το 9%, μία σειρά από επερχόμενα γεγονότα. Ποια είναι αυτά; Είναι, σε όχι εντελώς τυχαία σειρά, τα εξής: 1. Η έξοδος της Ελλάδας από το Μνημόνιο. 2. Ο δανεισμός του Δημοσίου με έκδοση ελληνικών ομολόγων. 3. Η έλλειψη προληπτικής ή άλλης πιστωτικής γραμμής, άρα και προγράμματος υποχρεώσεων. Είναι επίσης – και εδώ αρχίζουν τα ωραία – τα ακόλουθα: 4. Οι πρόωρες εκλογές λόγω αδυναμίας ανάδειξης Προέδρου της Δημοκρατίας. 5. Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ ή από σχήμα του οποίου αυτός να ηγείται.  

QQQ

Με απλά λόγια οι αγορές είπαν όχι σε όλα και σε όλους. Αυτό – μας αρέσει, δεν μας αρέσει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός – σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ανακτήσουμε τη δημοσιονομική μας ανεξαρτησία. Και αυτό γιατί δεν μπορούμε – όπως οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί – να δανειστούμε με βιώσιμους όρους. Αρα, πρέπει είτε να μείνουμε στο τρέχον καθεστώς είτε να εγγυηθεί για μας κάποιος – το ΔΝΤ ή η Ευρώπη – αλλά με όρους. Η συμπολίτευση δεν έχει παράθυρο προσωρινής ανεξαρτησίας για να χειριστεί την προεδρική εκλογή. Και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί να λέει τα δικά της. Αυτό είναι πρόβλημα και για τους μεν και για τους δε. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να πουν ότι οι αγορές λένε όχι στον ΣΥΡΙΖΑ αν δεν βρίσκονταν σε μεταρρυθμιστική κόπωση και κοινοβουλευτική υπερκόπωση: η κυβέρνηση είναι εξουθενωμένη από τον ΕΝΦΙΑ και τη φθορά δυόμισι ετών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, βλέπει τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων να υπερβαίνουν το προβάδισμα που του δίνουν οι μετρήσεις της κοινής γνώμης. Αυτό το ιδιότυπο spread – δηλαδή, η διαφορά μεταξύ επιτοκίων και δημοσκοπήσεων – είναι απαγορευτικό για το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Μένουν το – χαμένο εκ των προτέρων – πλάκωμα με τους Γερμανούς και η δραχμή, όπου η Κουμουνδούρου δεν θέλει να πάει.

QQQ

Δύσκολοι καιροί για πολιτευόμενους ή μάλλον: οι αυταπάτες και τα ψέματα τελείωσαν αρκετά πριν φθάσουμε στις κάλπες.