[Θεωρείο] Τα drones των οργισμένων Βαλκάνιων

Αποτελεί άραγε μια υπενθύμιση ότι ζούμε στην πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης η εικόνα ενός αλβανού ποδοσφαιριστή που τρέχει μαινόμενος για να αρπάξει τη σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» από τα χέρια ενός σέρβου συναδέλφου του; Μήπως όσα προηγήθηκαν και όσα ακολούθησαν στο γήπεδο της Παρτιζάν είναι μεμονωμένο επεισόδιο; Ή ένας ποδοσφαιρικός αγώνας θα γίνει η σπίθα που θα ανάψει το φιτίλι ενός νέου γύρου βαλκανικών εθνικισμών; Η σχετικά ψύχραιμη αντίδραση του Βελιγραδίου κάνει τη ζυγαριά να γέρνει προς την πλευρά της εκτόνωσης. Το πάρτι που στήθηκε στα Τίρανα, όμως, με την υποδοχή των ποδοσφαιριστών ως ηρώων και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του Εντι Ράμα εις βάρος της σερβικής ομάδας ανοίγουν τον δρόμο σε μια ρεβάνς όχι μόνο μέσα αλλά και έξω από το τερέν.

Ο χρόνος θα δείξει προς τα πού θα γείρει τελικά η πλάστιγγα. Γιατί στο προχθεσινό επεισόδιο δεν είναι μόνο ο Αλβανός που τρελαίνεται στην ιδέα ότι κρατάει ένας Σέρβος τη σημαία του αλβανικού αλυτρωτισμού, δηλαδή μιας χώρας που δεν υπάρχει και στην οποία χωράει μέχρι και η Κέρκυρα. Είναι και το drone που κόβει βόλτες πάνω από τα κεφάλια των ποδοσφαιριστών ίσως διά χειρός του αδελφού του αλβανού πρωθυπουργού, είναι και οι σέρβοι φίλαθλοι που μπούκαραν στον αγωνιστικό χώρο για να χτυπήσουν τους αλβανούς ποδοσφαιριστές. Είναι όμως και οι σέρβοι παίκτες που μπαίνουν στη μέση για να μην εξελιχθεί μια βαλκανική φάρσα σε ανθρώπινη τραγωδία. Αυτή ήταν πιθανότατα η μοναδική εικόνα ελπίδας σε μια ολόκληρη σκηνή απελπισίας, η οποία ολοκληρώθηκε με την παντελή έλλειψη γενναιοδωρίας του Ράμα προς τους σέρβους προστάτες των ομοεθνών του.

Πυριτιδαποθήκη της Γηραιάς Ηπείρου τα Βαλκάνια μπορεί να μην είναι πια. Οι οργισμένοι Βαλκάνιοι, ωστόσο, μας υπενθυμίζουν ότι ο εθνικισμός στη χερσόνησο είναι ένα τέρας εν υπνώσει, το οποίο μπορεί να ξυπνήσει ακόμη και με το πέταγμα ενός drone. Μας υπενθυμίζουν ακόμη ότι μια ρεβάνς εδώ και μια πρόκληση εκεί μπορεί να δημιουργήσουν τις συνθήκες ενός κλίματος που θα γυρίσει την περιοχή μερικές δεκαετίες πίσω. Οχι στα σκληρά Μπαλκάνια του Εγγονόπουλου που «δεν είναι παίξε γέλασε» αλλά στα Βαλκάνια της καχυποψίας, της αντιπαλότητας, των άλυτων λογαριασμών, των εδαφικών διεκδικήσεων. Δηλαδή σε ένα βαλκανικό παρελθόν που θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το ευρωπαϊκό μέλλον.