[Ενστάσεις] Περιορισμένη ευθύνη

Η Μαύρη Τρίτη και η ακόμα πιο Μαύρη Τετάρτη της οικονομίας έδειξαν με ανάγλυφο τρόπο το πρόβλημα της χώρας – επιδεινώνοντάς το.

Εδειξαν ότι αν δεν περιοριστούν οι διαρθρωτικοί λόγοι που επέβαλαν την άγρια δημοσιονομική επιτήρηση από τους δανειστές και εταίρους μας, αν δηλαδή οι βασικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις, όσα σε γενικές γραμμές περιλαμβάνονται στα Μνημόνια, δεν συνεχιστούν, η έξοδος στις αγορές είναι μια προοπτική που αποκλείεται. Διότι η Ελλάδα θα είναι, εκ νέου, μια αχίλλειος πτέρνα στο υπογάστριο της ΕΕ, μια δυνάμει εστία αποσταθεροποίησης.

Ολα αυτά προκύπτουν από τις εξελίξεις. Τις οποίες ήδη προεξόφλησαν οι αγορές και, προφανέστατα, θα συνεχίσουν να τις προεξοφλούν αν τα πρόσωπα και τα κόμματα που παίρνουν αποφάσεις (ή εξαγγέλλουν πολιτικές) δεν αποφασίσουν ότι είναι εδώ για να εξασφαλίσουν στους ψηφοφόρους τους, αφενός την έξοδο από την κρίση, αφετέρου ένα καλύτερο αύριο σταθερότητας και προόδου.

Δεν μπορεί τα πολιτικά κόμματα να κάνουν ότι δεν ξέρουν πως τα πράγματα είναι δυσοίωνα, ότι η πολιτική ρητορική τους οδηγεί τη χώρα ξανά στο 2010.

Ο μεν Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στις χθεσινοβραδινές του δηλώσεις επέμεινε πως «οι αγορές επισημαίνουν ότι η Ελλάδα πηγαίνει πολύ καλά με μόνη επιφύλαξη για το πολιτικό ρίσκο». Περιορίζει ωστόσο την ευθύνη στον ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενος να ομολογήσει ότι η επιλογή του να προεξοφλήσει τη στήριξη των αγορών ακριβώς λόγω του φοβήτρου της αντιπολίτευσης αποδείχθηκε ζαριά – και μάλιστα πολύ κακή: ντόρτια. Κάτι που, άλλωστε, το είχε προεξοφλήσει στην Ελλάδα από την περασμένη Κυριακή η Κριστίν Λαγκάρντ. Τα ίδια, πάνω – κάτω, ισχυρίζεται και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του, Βαγγέλης Βενιζέλος.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας επιμένει, παρ’ όλα αυτά, ότι το πρόβλημα είναι οι εκλογές που πιστεύει ότι θα τον οδηγήσουν στη διακυβέρνηση για να διαπραγματευθεί το χρέος, κάνοντας πως δεν βλέπει τις χιονοστιβάδες που κυλάνε. Δεν βλέπει άραγε ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, αν ποτέ παραλάβει κάτι θα είναι μια διαλυμένη χώρα;

Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη ανάμεσα σε πολιτικούς και πολιτικές περιορισμένης ευθύνης. Αλλά, πλέον, παίζουν με μια απασφαλισμένη βόμβα. Λυπάμαι και εμάς. Αλλά λυπάμαι πολύ και εκείνους που θα σκάσει στα χέρια τους.