[Θεωρείο] Το πτώμα είναι ακόμα στην ντουλάπα

Το επάγγελμα του κωμικού προσφέρει ένα σπάνιο προνόμιο σε αυτόν που το ασκεί: του επιτρέπει να τραβά τα όρια της λογικής χωρίς να παρεξηγείται από κανέναν. Είναι ένα δικαίωμα στη λεκτική υπερβολή που μπορεί να ασκήσει κάποιος εκτός σκηνής ή ακόμη και εκτός επαγγέλματος, δηλαδή παντού και κάπως σαν τρελός του χωριού που διαθέτει αστείρευτο χιούμορ. Από αυτή την άποψη, ίσως να μην έχει και τόση σημασία το γεγονός ότι ο Μπέπε Γκρίλο, πρώην κωμικός και νυν πολιτικός ηγέτης, δήλωσε σε μια συγκέντρωση του κόμματός του στην Ιταλία πως θα σταματήσει τον Ρέντσι ο στρατός και πως όταν αναλάβει ο ίδιος την εξουσία θα κλείσει αμέσως το Κοινοβούλιο. Εχει όμως σημασία η πρωτοβουλία του να συγκεντρώσει υπογραφές για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με το ερώτημα της παραμονής της Ιταλίας στο ευρώ. Και έχει σημασία όχι επειδή κάποτε μια ανάλογη ιδέα εδώ κατέληξε σε πολιτική τραγωδία. Αλλά επειδή το κόμμα της λιρέτας, με την προίκα του 25% που κουβαλάει από τις ευρωεκλογές, αποδεικνύει ότι το περιβάλλον για το κοινό νόμισμα παραμένει επισφαλές.

Ας θυμηθούμε τον κόσμο που αφήσαμε πίσω μας. Κόμμα της δραχμής, υπό την έννοια που έδωσε στο δικό του ο Ιταλός με το δημοψήφισμα, δεν υπήρξε – εκτός αν θεωρήσει κάποιος ότι ο έλληνας Γκρίλο είναι ο Θόδωρος Κατσανέβας. Υπήρξε όμως ως ακαθόριστο μόρφωμα που επιδίωξε την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα για ιδιοτελείς λόγους και στη λογική ότι από μια καταστροφή βγαίνουν πάρα πολλοί χαμένοι, αλλά ποτέ δεν βγαίνουν όλοι. Δεν ήταν η μόνη διαφορά. Αντίθετα με τον Γκρίλο και τη δημόσια εκστρατεία του υπέρ της λιρέτας, το κόμμα της δραχμής κινήθηκε λίγο στο παρασκήνιο και πολύ σε ένα επίπεδο φωνακλάδικης προπαγάνδας, η οποία αντλούσε άφθονο υλικό από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της Αθήνας και τις προτεσταντικές εμμονές του Βερολίνου.

Αυτή η ελληνική Ιστορία επαναλαμβάνεται στην Ιταλία ως φάρσα – και με πρωταγωνιστή τον καθ’ ύλην αρμόδιο. Αποτελούν όμως όλα αυτά παρελθόν για την Ελλάδα; Εχουν θαφτεί όλα αυτά τα φαντάσματα που μας ταλαιπώρησαν τα προηγούμενα χρόνια; Ή μήπως επαναληφθεί και εδώ η Ιστορία – αυτή τη φορά ως τραγωδία; Η απάντηση θα δοθεί τους επόμενους μήνες. Γιατί η αλήθεια είναι ότι σκοτώσαμε το φάντασμα. Αλλά το πτώμα βρίσκεται ακόμη στην ντουλάπα.