[Στιγμές] Ο γητευτής των ιαγουάρων

Οταν ο Αλαν Ραμπίνοβιτς ήταν παιδί είχε ένα πρόβλημα: τραύλιζε έντονα. Ομως, όπως πολλοί με παρόμοιο πρόβλημα, μπορούσε να μιλάει άνετα στα ζώα. Τη νύχτα ψιθύριζε διάφορα στο χάμστερ και στη χελώνα του. Ομως το αγαπημένο του ζώο ήταν ένα γέρικο τζάγκουαρ, που βρισκόταν στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ στη Νέα Υόρκη. Κάποια ημέρα, υποσχόταν ο Αλαν στο ζώο, θα έβρισκε τη φωνή του και τότε θα μιλούσε εκ μέρους του.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η εντυπωσιακή ιστορία μιας οικολογικής επιτυχίας από έναν άνδρα που αποτελεί από μόνος του δύναμη της φύσης. Ενώ άλλα μεγάλα αιλουροειδή έχουν φθάσει κοντά στην εξαφάνιση, οι ιαγουάροι πολλαπλασιάζονται. Θα μπορούσε η δουλειά του Ραμπίνοβιτς και των συνεργατών του να αποτελούν πρότυπο για τους υπόλοιπους;

«Ενα αδάμαστο κτήνος» είναι ο τίτλος του βιβλίου του Ραμπίνοβιτς, μια εξαιρετική έρευνα για την παρουσία των τζάγκουαρ στον πλανήτη από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Από τους αρχαίους Μάγια έως τα δάση της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής ο Αλαν προσπαθεί να ανακαλύψει τη μοναδικότητα αυτού του ζώου που προσπαθεί να προστατέψει. Μαθαίνουμε για την αγριότητα του ιαγουάρου (σκοτώνουν συνθλίβοντας το κρανίο του θύματος) και για την προσαρμοστικότητά του (αυτά τα αιλουροειδή διέσχισαν ένα κομμάτι της Γης από τη Βόρεια Ασία πριν εγκατασταθούν στην αμερικανική ήπειρο). Επίσης ότι δεν είναι επιθετικά απέναντι στους ανθρώπους.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι οι ιαγουάροι δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο με τα υπό εξαφάνιση είδη για εντελώς τυχαίους λόγους. Οταν οι Ευρωπαίοι αποίκησαν τον Νέο Κόσμο, οι ασθένειες που μετέφεραν σκότωσαν περίπου το 90% του ιθαγενούς πληθυσμού. Αυτό όμως επέτρεψε στα τζάγκουαρ, τα οποία οι ιθαγενείς κυνηγούσαν μανιωδώς, να επιβιώσουν επί αιώνες. Οταν ο Ραμπίνοβιτς έφθασε στο Μπελίζ ως νεαρός βιολόγος οι ντόπιοι κυνηγούσαν λαθραία και μαζικά τα «τίγκρε», όπως τα έλεγαν. Το καλοκαίρι του 1984 ο Αλαν συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό και το υπουργικό συμβούλιο του Μπελίζ. Εχοντας κάνει εντατικά μαθήματα λόγου, ξεπέρασε το τραύλισμά του και τους έπεισε να δημιουργήσουν το πρώτο καταφύγιο στον κόσμο για τζάγκουαρ.

Από τις έρευνές του και τη γενετική ανάλυση κατέληξε ότι από τις ερήμους του Μεξικού έως τα δάση της Βραζιλίας οι ιαγουάροι κινούνται σε συγκεκριμένους διαδρόμους και αναπαράγονται. Μια μέρα καθώς περπατούσε στη ζούγκλα του Μπελίζ βρήκε μεγάλα ίχνη ιαγουάρου και τα ακολούθησε χωρίς να βρει κάτι. Οταν πήρε τον δρόμο της επιστροφής, διαπίστωσε ότι το ζώο είχε κάνει κύκλο και πλέον εκείνο ακολουθούσε αυτόν. Ο Ραμπίνοβιτς πάγωσε και κάθησε στο χώμα. Το ίδιο έκανε και το τζάγκουαρ. Κοιτάχτηκαν επί ώρα. Και μετά ο καθένας πήρε τον δρόμο του…