[Στίγμα] Τα σταφύλια της οργής

Κάτι του διαφεύγει του προέδρου «που να χτυπιέστε κάτω, το ΠΑΣΟΚ είμαι εγώ» Βαγγέλη σχετικά με τα γεγονότα του 2007 και εκείνης της θλιβερής, από κάθε άποψη, νύχτας στο Ζάππειο. Το επισημαίνω με αφορμή όσα δήλωσε στην κλειστή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ προχθές και ομολογώ ότι με ξένισαν ορισμένα πράγματα που είπε. Και περισσότερο από όλα το εξής: ότι «άλλοι» του έστησαν το Ζάππειο.  

Πρόκειται για ψεύδος. Τεράστιο. Κανείς δεν του «έστησε» τίποτε. Μόνο το μυαλό του και η αδιανόητη βουλιμία του για εξουσία ευθύνονται. Και καταθέτω εδώ την προσωπική μου μαρτυρία, που – ελπίζω – θα βοηθήσει εκείνον να θυμηθεί και όσους τον άκουσαν να αντιληφθούν ότι δεν πρέπει να  παίρνουν τοις μετρητοίς όσα δηλώνει υπό το κράτος της οργής. Ξεχνάει ή, καλύτερα, θέλει να ξεχνάει…

Το βράδυ εκείνο, λοιπόν, της Κυριακής των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 γύρω στις 10 με την οριστικοποίηση του αποτελέσματος πραγματοποιείται στο γραφείο του Γιώργου σύσκεψη κορυφαίων στελεχών, στην οποία μετέχει και ο Βενιζέλος. Ο Γιώργος περιγράφει τις δυσκολίες της εκλογικής αναμέτρησης και δικαιολογεί το αποτέλεσμα με τον δικό του, εντελώς… πρωτότυπο τρόπο που τον διακρίνει. Ο Βενιζέλος που περιμένει από τον Γιώργο ότι «θα αναλάβει και τις ευθύνες του» αναγγέλλοντας στη δήλωση που θα κάνει εν συνεχεία ότι θα παραιτηθεί, εκρήγνυται. Την πέφτει στον Γιώργο, αλλά ο άλλος είναι ατάραχος. Του(ς) πετάει ένα «μαζί θα προχωρήσουμε και στα δύσκολα» και φεύγει να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους, ενώ πίσω του γίνεται ο κακός χαμός από τα στελέχη.

Είμαι στην εφημερίδα και κάνω ρεπορτάζ. Μαθαίνω τι γίνεται στο ΠΑΣΟΚ και αρχίζω τα τηλεφωνήματα. Οταν πληροφορούμαι ότι ο Βενιζέλος είναι στα κάγκελα, του τηλεφωνώ.

– Μην το κάνεις, σκέψου το καλύτερα, θα γίνει χαμός, του λέω.

Ωρύεται.

Κλείνουμε. Ενημερώνω την εφημερίδα. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα κάνει αυτή τη βλακεία.

Αποφασίζω να τον ξαναπάρω, μήπως και έχει αλλάξει γνώμη.

Του τηλεφωνώ. Εχει μπει ήδη στο αυτοκίνητο και κατευθύνεται στο Ζάππειο.

– Μην το κάνεις, του ξαναλέω. Θα είναι καταστρεπτικό για όλους.

Είναι ανένδοτος.

– Οχι απόψε, τουλάχιστον, δήλωση. Τόσες ημέρες έρχονται. Κάν’ το την Τρίτη. Γιατί πρέπει σώνει και καλά απόψε; Είναι κακό. Και για την παράταξη και για σένα. Θα φαίνεσαι σαν να περίμενες στη γωνία να χάσει το ΠΑΣΟΚ και να τον διώξεις.

Επέμενε. Πεισματικά.

– Εδώ καταστρέφεται η παράταξη, θα εξαφανιστούμε αν παραμείνει αυτός αρχηγός (όπου «αυτός» ο Γιώργος).

– Εγώ σου λέω, πάντως  μην το κάνεις. Αλλά γιατί δεν παίρνεις και τον… (του ανέφερα το όνομα ενός προσώπου το οποίο εκτιμούσε), να του πεις τι σκέφτεσαι να κάνεις και να σου πει και αυτός την άποψή του;

Μου απάντησε με μια υπεκφυγή του είδους «θα δω». Αργότερα έμαθα ότι δεν τηλεφώνησε ποτέ στον άνθρωπο που τον παρότρυνα να τηλεφωνήσει και υποτίθεται σεβόταν. Είχε πάρει τις αποφάσεις του. Τώρα λέει ότι «άλλοι του “έστησαν” το Ζάππειο». Τον διαψεύδω. Μόνο ο εαυτός του ευθύνεται. Ο κακός, αυτοκαταστροφικός εαυτός του…

Η μάνα του λόχου

Στο μεταξύ συνεχίζει απτόητος στη λογική «και χάρη σάς κάνω που είμαι πρόεδρός σας». Χθες, ένα 24ωρο μετά τον πανικό που επικράτησε στη διάρκεια της συνεδρίασης της ούτως ή άλλως μικρής και κακορίζικης Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα της χαράς εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρει:

«Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μεριμνά ταυτόχρονα για την παράταξη, την κυβέρνηση, τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, την οριστικοποίηση της συμφωνίας εξόδου από το Μνημόνιο». 

Μωρέ καλά το είχα καταλάβει εγώ! Αυτός δεν είναι πρόεδρος, η μάνα του λόχου είναι! Θυσία, ρε παιδάκι μου, θυσία ο άνθρωπος. Και πάντοτε χωρίς υστεροβουλία και ωφελιμισμό…

Η επιστροφή του ασώτου

Και ενώ όλα αυτά εξελίσσονται σε μικρά κόμματα, σε  άλλα ελαφρώς μεγαλύτερα έχουν χαρές και πανηγύρια! Μόλις έξι μήνες και κάτι ημέρες άντεξαν ο ένας μακριά από τον άλλο – ο πρόεδρος Αντώνης με τον δήμαρχο Νικήτα (Κακλαμάνη).

Χθες, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο πρόεδρος Αντώνης επιστρέφοντας από το Μιλάνο, ήταν να καλέσει «το απολωλός πρόβατο» Νικήτα στο γραφείο και να ξεδιαλύνουν με ειλικρίνεια τις διαφορές τους – έτσι όπως ταιριάζει σε δύο κολλητούς φίλους.

– Επιστρέφω υπό έναν όρο, του είπε ο δήμαρχος Νικήτας.

– Ακούω, απάντησε ο πρόεδρος Αντώνης σκουπίζοντας με την ανάποδη του χεριού τα δάκρυα που τον είχαν πάρει, από τη συγκίνηση της στιγμής.

– Θα ξαναγυρίσω με δική σου προσωπική επιστολή στον Μεϊμαράκη.

– Με δική μου. Θα πω στο γραφείο να φτιάξουν μία.

– Οχιιιι, δεν κατάλαβες, χρυσέ μου. Θέλω επιστολή χειρόγραφη. Ιδια με αυτή που με διέγραψες εκείνο το βράδυ.

«Εκείνο» το βράδυ, που ήταν 31η Μαρτίου, ο πρόεδρος Αντώνης νευριασμένος δεν πήγε καν στο γραφείο του να γράψει την επιστολή της διαγραφής του Νικήτα. Την έγραψε στο προεδρείο της Βουλής με το χέρι του και διαβάστηκε με το τέλος της ψηφοφορίας στο Κοινοβούλιο. Χθες, έγραψε μια δεύτερη για την επιστροφή του Νικήτα. Σημειολογικά και ανθρώπινα…

Οχι, αναρτήσεις του είδους «Welcome back brother Nikitas» δεν έγιναν, αλλά δεν έχει και την παραμικρή σημασία…

Η συνωμοσία της σκιάς

Συνομίλησα με αρχηγό κόμματος χθες, του Σοσιαλιστικού Κόμματος συγκεκριμένα, τον Στέφανο Τζουμάκα. Υστερα από μια γρήγορη ανάλυση-ξεπέτα των όσων επέρχονται σε αυτή τη δύστηνη χώρα, με κατηύθυνε να σκεφθώ τι μπορεί να υποκρύπτει η ακραία σκανδαλολογία, στην οποία επιδόθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή και εκτός αυτής τις τελευταίες ημέρες.

– Σαν τι; ρώτησα όλος απορία.

– Μα δεν καταλαβαίνεις; Είναι φανερό: ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές θα προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Καραμανλή.

– Οχι τον Κουβέλη; Ή άλλον; Μέχρι και η κυρία Βαρδινογιάννη άκουσα ότι «παίζει» για Πρόεδρος. Και μέχρι να φτάσουμε στην εκλογή ποιος ξέρει τι άλλο θα ακούσουμε ακόμη.

– Πώς δεν θυμάμαι, ο Καραμανλής στον φίλο του Σμυρλή, στου «Μπαϊρακτάρη». Και λοιπόν;

Η αλήθεια είναι ότι δεν πολυκατάλαβα τη σχέση, αλλά δεν επέμεινα περισσότερο. Είχα και να γράψω…