[Στιγμές] Το Σανζ-Ελιζέ στη μέση της ερήμου

Υπάρχουν δύο Σανζ-Ελιζέ στον κόσμο. Το ένα είναι στο Παρίσι – γεμάτο θέατρα, ακριβά καταστήματα και εντυπωσιακά εστιατόρια. Το άλλο βρίσκεται στον προσφυγικό καταυλισμό Ζαατάρι, στην Ιορδανία. Είναι το χαϊδευτικό όνομα που έδωσαν οι εργαζόμενοι του ΟΗΕ στο κέντρο αυτής της μεγάλης έκτασης γεμάτης τέντες και κοντέινερ όπου ζουν περισσότεροι από 120.000 πρόσφυγες από τη Συρία.

Στο παρισινό, οι δρόμοι είναι γεμάτοι με όμορφα φανάρια. Στον καταυλισμό της Ιορδανίας το ηλεκτρικό είναι κάτι σπάνιο. Κι όμως εκεί γύρω υπάρχει μια φτωχική πιτσαρία, ένα κατάστημα ενοικίασης νυφικών και ένα υποτυπώδες ζαχαροπλαστείο που κάνει μπακλαβά. Το κατάστημα ανήκει σε μια μεγάλη οικογένεια που επέζησε από τις ωμότητες στην άλλη πλευρά των συνόρων. Μητέρες, πατέρες, γιαγιάδες, παππούδες, παιδιά έχουν οδυνηρές ιστορίες να αφηγηθούν: ότι τα σπίτια τους ισοπεδώθηκαν, ότι είδαν να εκτελούνται μπροστά τους δεκάδες άτομα και ότι δεν γνώριζαν καν την ταυτότητα των δολοφόνων. Πολλοί δεν ξέρουν ποιος επιτέθηκε στο χωριό τους, ποιος απήγαγε τον φίλο τους, ποιος έσφαξε την οικογένειά τους, από ποιον έτρεχαν για να ξεφύγουν. Ο συριακός στρατός, οι αντάρτες του ελεύθερου συριακού στρατού, οι μαχητές της Αλ Κάιντα, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, ομάδες που έχουν αποσχισθεί από τη μία ή την άλλη πλευρά – υπάρχουν τόσοι ένοπλοι αυτή τη στιγμή που τρομοκρατούν τη χώρα…

Οι Σύροι που ζήτησαν καταφύγιο στην Ιορδανία για να γλιτώσουν από τις σκληρές μάχες που μαίνονται στη χώρα τους ξεπερνούν τα 1,3 εκατομμύρια – μια τεράστια πίεση για μια χώρα που ήδη έχει προβλήματα.  Τα μέλη της οικογένειας Ζιγιάντ όχι μόνο επέζησαν αλλά βρήκαν το κουράγιο να ξαναφτιάξουν τον φούρνο που είχαν στο χωριό τους, εδώ, για να θυμίζουν στους άλλους πρόσφυγες ότι η ζωή έχει ακόμη κάποιες γλύκες. Ακόμη και μέσα στις λάσπες, ακόμη και με ελάχιστο πόσιμο νερό, χωρίς φάρμακα ή χωρίς κουβέρτες. Λίγο πιο πέρα άνοιξε πρόσφατα ένας νέος καταυλισμός για να εξυπηρετήσει το αέναο κύμα των σύρων προσφύγων. Οι ιστορίες του περάσματος των συνόρων δεν σταματούν να σοκάρουν τους δημοσιογράφους – κάθε αφήγηση ένας εφιάλτης.

Ομως οι αλάνες όπου παίζουν τα παιδιά αποτελούν πηγή ελπίδας. Πιτσιρίκια που μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες ούρλιαζαν και έκλαιγαν από φόβο μπορούν και πάλι να παίζουν ελεύθερα. Μέχρι και αγώνες παίζουν – ποδοσφαιρικούς, όπως περιγράφει ο απεσταλμένος του «Vanity Fair». Πέντε εναντίον πέντε. Διεκδικώντας μια φανταστική μπάλα, φωνάζουν, μαλώνουν και σπρώχνονται. Με τη φαντασία τους να δουλεύει υπερωρίες, εδώ, στη μέση της ερήμου. Και τα γέλια να ανθίζουν και πάλι…