[Θεωρείο] Τρίγωνα στο κέντρο της Ευρώπης

Στους παλιούς του απαράτ της Ευρωπαϊκής Ενωσης η διαδικασία της ακρόασης των υποψήφιων επιτρόπων από τους ευρωβουλευτές είναι γνωστή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν ξαναδεί το έργο που αρχίζει να παίζεται σήμερα στις Βρυξέλλες και ολοκληρώνεται στις 7 Οκτωβρίου, όταν θα έχει αξιολογηθεί και ο τελευταίος επίτροπος. Αυτή τη φορά, το έργο είναι πολύ διαφορετικό. Οι πιθανότητες να μοιάζει με την κλασική ανιαρή γραφειοκρατική διαδικασία, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και τους άμεσα ενδιαφερόμενους στα πιο βαθιά χασμουρητά, είναι ελάχιστες.

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που συγκρότησε ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο πριν από πέντε χρόνια και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που έχει στα σκαριά ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ σήμερα.  Η Κομισιόν του Μπαρόζο είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός τεχνοκρατικού οργάνου – του είδους που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση από τη βάση της έως την κορυφή της. Στην Κομισιόν του Γιούνκερ ο άξονας έχει μετατοπιστεί αισθητά προς το πεδίο της πολιτικής. Και ο λόγος δεν είναι μόνο ότι ο Γιούνκερ διεκδίκησε την προεδρία της Κομισιόν ως υποψήφιος της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς. Είναι και ότι προτίθεται να πολιτευτεί ως εκλεγμένος, δηλαδή με την ευλογία της λαϊκής ετυμηγορίας στους ώμους. Με άλλα λόγια, ο Πορτογάλος ήταν ένας πολιτικός που έγινε τεχνοκράτης. Ο Λουξεμβούργιος δείχνει ότι σκοπεύει να επενδύσει στο πολιτικό κεφάλαιο που απέκτησε ως πρόεδρος του Eurogroup και το οποίο ενίσχυσε με την εκλογή του.

  

Εχουν σημασία όλα αυτά έξω από το γυάλινο κτίριο που στεγάζει τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες; Μπορεί να αφορά τη ζωή στην Αθήνα ο επίτροπος από τη Μάλτα ή η συνάδελφός του από τη Σουηδία, με τους οποίους ξεκινούν σήμερα οι ακροάσεις ενώπιον των αρμοδίων επιτροπών του Ευρωκοινοβουλίου; Η απάντηση μπορεί να δοθεί με όρους γεωμετρίας με βάση το τρίγωνο Βερολίνου, Φρανκφούρτης, Βρυξελλών. Αντιστοίχως, μπορεί να εικονογραφηθεί με τρία πρόσωπα – την Ανγκελα Μέρκελ, τον Μάριο Ντράγκι και τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν δημιουργεί – όχι με τεχνοκρατική σύνεση αλλά με πολιτική φόρα – έναν τρίτο πόλο εξουσίας, ενώ η γερμανίδα καγκελάριος και ο επικεφαλής της ΕΚΤ έχουν μπει τον τελευταίο μήνα σε τροχιά σύγκρουσης.

Στους τρεις συμβαίνει σχεδόν πάντα οι δύο να κάνουν μέτωπο και ο τρίτος να μένει μόνος του. Αντίθετα με τον Μπαρόζο που λειτουργούσε σε απόλυτη σύμπνοια με το Βερολίνο, ο Γιούνκερ δείχνει να προτιμά τον αέρα της Φρανκφούρτης. Να, λοιπόν, σε τι μπορεί να ενδιαφέρουν όλα αυτά τη ζωή στην Αθήνα. Στο τέλος, αυτήν τη φορά, μπορεί να μην κερδίσουν οι Γερμανοί.