Η ρουμανική εκδοχήτης Δίκης της Νυρεμβέργης

^«Κοιτάξτε με, είμαι γέρος και άρρωστος, τι νόημα έχει να με δικάσετε; Εγώ απλώς εκτελούσα διαταγές» δηλώνει τρεμάμενος ο ηλικίας 89 ετών Αλεξάντρου Βισινέσκου. Αλλά η δικαστής δεν αντιδρά, τον κοιτάζει απαθής και σιωπηλή, έχοντας στο μυαλό της την οδύνη που προκάλεσε σε χιλιάδες συμπατριώτες του ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Ηταν αυτή η αρχή της ρουμανικής εκδοχής της Δίκης της Νυρεμβέργης, η οποία ξεκίνησε σε μία από τις αίθουσες του Εφετείου του Βουκουρεστίου με κατηγορούμενο έναν από τους φερόμενους ως υπεύθυνους για τα εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της 25ετούς σοβιετικής επιρροής στη Ρουμανία.

«Κατηγορούμενε Βισινέσκου, καλείστε να δώσετε εξηγήσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα με την οποία διευθύνατε τις ειδικές φυλακές Ραμνίκου Σαράτ από το 1956 έως το 1963, όπου εγκαθιδρύσατε ένα καθεστώς εξόντωσης. Βασανιστήρια, ελάχιστες μερίδες φαγητού, νύχτες μέσα στην παγωνιά, ξυλοδαρμοί, άμεση ευθύνη για τον θάνατο τουλάχιστον δώδεκα από τους εκατοντάδες κρατούμενους που δολοφονήθηκαν» προσδιόρισε η δικαστής απαγγέλλοντας τις κατηγορίες.

«Εγώ ακολούθησα διαταγές, υπεύθυνη ήταν η εξουσία. Και μη μου ζητάτε να εμπιστευθώ τη Δικαιοσύνη έπειτα από όλα αυτά που είπατε για μένα» απάντησε ο Βισινέσκου.  

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου η δίκη αυτή είναι η πρώτη του είδους που πραγματοποιείται σε χώρα του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού. Και όπως ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια της δίκης του αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος Αντολφ Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ – γράφει η ιταλική «Ρεπούμπλικα» σε σχετικό κείμενό της – πρωταγωνιστής και στη δίκη του Αλεξάντρου Βισινέσκου αναδεικνύεται η «κοινοτοπία του Κακού».

Οι ειδικές φυλακές Ραμνίκου Σαράτ, που βρίσκονται 150 χιλιόμετρα μακριά από το Βουκουρέστι, ήταν ένα από τα πολλά νησιά του «Αρχιπελάγους Γκουλάγκ» της Ρουμανίας. Αλλά ήταν το πιο το τρομερό. Ηταν το «μικρό Αουσβιτς» της διαβόητης Σεκουριτάτε, λένε οι ερευνητές του IICCMER, του ρουμανικού ινστιτούτου μελετών για τα εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος, καθώς όποιος περνούσε τις πύλες των φυλακών γνώριζε πως είχε χάσει κάθε ελπίδα να παραμείνει ζωντανός.

Βασανιστήρια. «Ζούσαμε σε απόλυτη απομόνωση, οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια ήταν καθημερινά και μέχρι τις δέκα το βράδυ δεν μπορούσαμε να καθήσουμε ούτε στα σκληρά κρεβάτια. Απαγορευόταν να μιλάμε, η μοναξιά ήταν ένα βασανιστήριο πιο σκληρό και από το ψύχος του χειμώνα, την αποκαλούσαν φυλακή της σιωπής» θυμήθηκε κατά την εξέτασή του από το δικαστήριο ο 83χρονος Βαλεντίν Κριστέα, μοναδικός επιζών από τους χιλιάδες που βίωσαν την κόλαση των φυλακών Ραμνίκου Σαράτ. «Εγώ αναμένω ήρεμος το αύριο. Θα δούμε τι θα συμβεί» απάντησε στωικά ο Βισινέσκου. Η επόμενη συνεδρίαση του Δικαστηρίου έχει προγραμματιστεί για τις 22 Οκτωβρίου.