[Στιγμές] Το πείραμα της «γυναικοικονομίας»

Στην Ιαπωνία υπάρχει μια Αμπε που είναι φιλική και προσιτή παρότι προέρχεται από προνομιούχο περιβάλλον, που της αρέσει να πίνει και να μοιράζεται στιγμές και σκέψεις της μέσω των social media. Και μετά υπάρχει και ο άλλος Αμπε: ο Σίνζο Αμπε, ο συντηρητικός πρωθυπουργός της χώρας. Οι Ιάπωνες τον σέβονται λόγω της θέσης του, δεν θεωρείται όμως κάποιος με τον οποίο ο μέσος Ιάπωνας θα ήθελε να μοιραστεί μια μπίρα ή έστω ένα σάκε.

Η σύζυγός του Ακίε έχει γίνει πλέον το μυστικό του όπλο, λειαίνοντας τις γωνίες τού αυστηρού προφίλ του. Ανεβάζει φωτογραφίες της με καθημερινά ρούχα και ψάθινα καπέλα, φωτογραφίες του να τρώει παγωτό ή ακόμη και να χαμογελά – κάτι που δεν κάνει ποτέ στις επίσημες φωτογραφίες. Αλλωστε δεν έχει λίγα στο μυαλό του. Εχει να προωθήσει μεγάλες αλλαγές στη χώρα, όπως το να αναζωογονήσει την οικονομία και να καταφέρει μια νέα ανάγνωση του Συντάγματος ώστε να δώσει στις «δυνάμεις αυτοάμυνας» μεγαλύτερη ελευθερία δράσης, ακόμη και έξω από τα σύνορα της Ιαπωνίας.

Η Ακίε είναι χρήσιμη στον Σίνζο ακόμη για έναν λόγο. Ο ιάπωνας πρωθυπουργός προσπαθεί να δώσει νέα πνοή στην οικονομία και ο τρόπος που σκέφτηκε ότι μπορεί να το επιτύχει αυτό είναι στέλνοντας περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας. Μεταξύ των στόχων της λεγόμενης πρωτοβουλίας «γυναικοικονομίας» είναι να αυξήσει το ποσοστό των μητέρων που επιστρέφουν στη δουλειά έπειτα από τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού, στο 55% έως το 2020.

Αν και η Ιαπωνία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, βρίσκεται σε χαμηλή κατάταξη στους περισσότερους καταλόγους που αφορούν τις γυναίκες στις θέσεις εργασίας. Στην πρόσφατη λίστα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ – που καταγράφει οικονομικές, πολιτικές και άλλες ανισότητες -, η Ιαπωνία βρίσκεται στην 105η θέση μεταξύ 136 κρατών, πίσω από κράτη όπως το Τατζικιστάν και το Καμερούν.

Οι νέες μητέρες δεν επιστρέφουν στις δουλειές τους εκτός σπιτιού για διάφορους λόγους. Η εργασιακή κουλτούρα της Ιαπωνίας επιβραβεύει τις πολλές ώρες δουλειάς περισσότερο από τα αποτελέσματα, κάτι που σημαίνει ότι μια εργάσιμη ημέρα 18 ωρών δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Πολλοί άνδρες μάλιστα δεν είναι ποτέ παρόντες στα γενέθλια των παιδιών τους γιατί πρέπει να δουλέψουν μέχρι αργά. Σύμφωνα με τα στοιχεία, περισσότερες από τρία εκατομμύρια Γιαπωνέζες θα ήθελαν να δουλέψουν αλλά δεν μπορούν, κυρίως γιατί δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους. Ο Σίνζο υπόσχεται τη δημιουργία κέντρων για τη φροντίδα των παιδιών προκειμένου να τους δώσει κίνητρα. Το αν η «γυναικοικονομία» πετύχει, μένει να αποδειχθεί…