[Θεωρείο] Μετρώντας τα περιστέρια στο πάρκο

Ο Αντώνης Σαμαράς είχε χθες την πέμπτη του συνάντηση με την Ανγκελα Μέρκελ, ο Μανουέλ Βαλς επισκέφθηκε προχθές το Βερολίνο για πρώτη φορά ως πρωθυπουργός, ο Ματέο Ρέντσι είχε γίνει δεκτός στη γερμανική καγκελαρία μόλις τρεις εβδομάδες μετά την ορκωμοσία του τον περασμένο Φεβρουάριο. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Oτι τα όρια της αριθμολαγνείας είναι ανεξάντλητα. Με άλλα λόγια, κάποιος μπορεί να μετράει τον αριθμό των επισκέψεων στη γερμανίδα καγκελάριο με την ίδια ηδονή που κάποιος άλλος μετράει τα περιστέρια σε ένα πάρκο.

Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για μια προσήλωση στους αριθμούς, που για να την ερμηνεύσει κανείς θα πρέπει να καταδυθεί στα θολά νερά του ψυχισμού. Μόνο που στην πρώτη περίπτωση δεν έχει σημασία τόσο ο ψυχισμός αυτών που μετράνε τις επισκέψεις όσο ο ψυχισμός εκείνης που τις δέχεται. Και έχει σημασία γιατί πρέπει να εξηγηθεί αυτό το ιδιότυπο τελετουργικό που επαναλαμβάνεται με ακανόνιστη συχνότητα και απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο στην αυλή της πιο ισχυρής οικονομίας της Ευρώπης.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την Ανγκελα Μέρκελ σε ρόλο αυτοκράτειρας και τους επισκέπτες της σαν πρίγκιπες που προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά της. Ούτε χρειάζεται πολλή φαντασία για να καταλάβει για ποιον λόγο σχεδόν κάθε επίσκεψη παρομοιάζεται με ερωτική κατάκτηση και γιατί τα αποτελέσματά της αποτιμώνται με όρους ερωτικού ραντεβού. «Η Ανγκελα Μέρκελ έμεινε ασυγκίνητη στην “επιχείρηση γοητείας” του Μανουέλ Βαλς» έγραφε χθες η «Μοντ» χωρίς καμία διάθεση να πρωτοτυπήσει. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η κοινοτοπία μιας εφημερίδας. Είναι η μονοτονία του τελετουργικού και, ακόμη περισσότερο, είναι μια έλλειψη ζωτικότητας που σε κάνει να πιστεύεις ότι η Ανγκελα Μέρκελ είναι ένα ολόγραμμα ρυθμισμένο να ενεργοποιεί όλα τα κλισέ της οικονομικής ορθοδοξίας του Βερολίνου κάθε φορά που λαμβάνει κάποιο αρνητικό ερέθισμα. Κάθε υπαινιγμός για δημόσιες επενδύσεις προσκρούει στο τείχος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, κάθε υπονοούμενο για ενίσχυση της ρευστότητας συντρίβεται από το βάρος του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η Ανγκελα Μέρκελ νουθετεί ή επιδοκιμάζει, μαλώνει ή ενθαρρύνει με βάση την πρόοδο αυτού που έχει απέναντί της. Κατά περίπτωση, παραπέμπει στην Κομισιόν ή στην τρόικα δηλώνοντας περίπου αναρμόδια. Σαν άλλη ηρωίδα του Τομάζο ντι Λαμπεντούζα, ζητάει από τους άλλους να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει η ίδια τίποτα. Είναι κάτι που μπορεί να δει κανείς ως δομικό συστατικό του ψυχισμού της καγκελαρίου. Μπορεί να το δει και σαν σύμπτωμα της κρίσης. Αλλά μπορεί να το δει και σαν προμήνυμα μιας νέας.