[Κραυγές και ψίθυροι] Το κορμί, πατριώτη

^«Δίμετρες», «με λυγερή κορμοστασιά και ωραία ακροδάχτυλα», «με ψηλά πόδια» και από τον χιτώνα να διαγράφεται το σώμα τους… Μόνο ο Καλούσης, ο ανακριτής – εκτιμητής (Ρωσίδων) με τη μεζούρα μού έλειπε από τις περιγραφές μετά την αποκάλυψη σύγκορμων των Καρυατίδων της Αμφίπολης.

Κάπως έτσι ομογενοποιήθηκε η ορολογία των ροζ αγγελιών με τη θεωρία που συνδέει τη βρώση βελανιδιών (οι άλλοι) με την ανέγερση Παρθενώνων (εμείς).

Μακάρι στον τάφο να είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος με τη Ρωξάνη και τον Ηφαιστίωνα. Τα μνημεία είναι η τροφή της ιστορικής μας μνήμης, αν και, προσωπικά, χορταίνω καλύτερα με τις πράξεις των ανθρώπων παρά με τα έργα τους. Παρ’ όλα αυτά, το «πρωτοσέλιδο» στο σάιτ του BBC ότι «η ανακάλυψη τεράστιου τάφου από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχει ενθουσιάσει τους Ελληνες αποσπώντας τους από τη δεινή οικονομική κρίση» δεν με φούσκωσε με την τρόμπα της εθνικής υπερηφάνειας. Ακόμη και αν δεν υπάρχει εσκεμμένο υπονοούμενο, τον βλέπω εγώ τον Αγγλοσάξονα να μου κουνάει το ακροδάχτυλο της Καρυάτιδας. Και να μου προσάπτει εμμέσως πλην σαφώς το αμάρτημα της συναισθηματικής αρχαιοκαπηλίας.

Ανάμεσα σε αυτόν και τον, κατά δήλωσή του, «ακτιβιστή αριστερό» που μου ‘λεγε «εμείς οι Ελληνες δεν χρειάζεται να διδαχθούμε τίποτα γιατί διδάσκουμε όλον τον κόσμο», δεν έχει τάφο να διαβώ, σοκάκι να περάσω… Ισως μόνο ανάμεσα από τους δυο ντελιβεράδες του Πύργου που μοιράζουν πίτσες φορώντας περικεφαλαίες (γεγονός!)…