[Θεωρείο] Ενας σκληρός κόσμος

Αφού δεν ξέρουμε εάν υπάρχει Κόλαση, ας το διατυπώσουμε αλλιώς: ο δρόμος προς την εξουσία είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Είναι κάτι που ισχύει ακόμη και για τους εναλλακτικούς της πολιτικής σκηνής, όπως είναι οι «ποταμίσιοι». Το πρόγραμμα του κόμματος του Σταύρου Θεοδωράκη που παρουσιάστηκε προχθές έχει απ’ όλα: και ενιαία φορολογική κλίμακα, και αιολικά πάρκα, και διευθέτηση του χρέους, και ενίσχυση της παραγωγής των εξαγώγιμων προϊόντων, και επίδομα ανεργίας για δύο χρόνια, και εθνική ασφάλιση υγείας, και διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, και επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Και ασφαλώς έναν νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών, κάνα-δυο ανεξάρτητες Αρχές και ένα κέντρο διακυβέρνησης με μόνιμους υφυπουργούς σε διάφορους νευραλγικούς τομείς.

Το πακέτο ταιριάζει στη δημόσια εικόνα του αρχηγού. Μοιάζει ελκυστικό, σύγχρονο και κινείται στο πλαίσιο μιας κοινής λογικής – της δικής του – που λέει ότι οι λύσεις είναι απλές, πρακτικές και συνήθως βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας. Με άλλα λόγια, υπακούει στον βολονταρισμό του, στο βασικό του μήνυμα ότι όλα μπορεί να γίνουν, αρκεί να το θέλουμε. Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός, κανονικός και μεταϊδεολογικός, φωτογενής και μετατηλεοπτικός, στον οποίο χωρούν τόσο τα μη κρατικά πανεπιστήμια όσο και τα συσσίτια εφ’ όρου ζωής για τους λαίμαργους αξιωματούχους, τόσο η πιο ενεργή συμμετοχή στις δομές του ΝΑΤΟ όσο κι ένας κάποιος «νέος πατριωτισμός».

Είναι κάτι που στη γλώσσα του Σταύρου Θεοδωράκη λέγεται «ριζοσπαστικό Κέντρο». Ο αρχηγός του Ποταμιού εξηγούσε επί δύο ολόκληρες ώρες και με χιλιάδες λεπτομέρειες στο φιλικό του ακροατήριο ότι αυτό το πακέτο συνιστά αξιόπιστη κυβερνητική λύση, δηλαδή ότι υπάρχει ζωή για Το Ποτάμι στον μετεκλογικό κόσμο που θα γεννηθεί κάποια στιγμή από την κάλπη και θέση στο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει από τα βάθη της. Αλλά αυτή δεν είναι μόνο η κοινή λογική των πρακτικών και απλών λύσεων. Είναι και η κοινή λογική της πολιτικής επιβίωσης.

Αυτό γιατί τα νερά του Ποταμιού βρίσκονται δημοσκοπικά σε φάση στασιμότητας. Κι από τις συμπληγάδες της προεκλογικής πόλωσης είναι πιθανό να μην περάσει τελικά ούτε σταγόνα. Ισως αυτή η αγωνία εξηγεί την α λα Φιντέλ Κάστρο δίωρη ομιλία στο μεταμοντέρνο σκηνικό που στήθηκε στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για να θυμίζει TEDx. Με άλλα λόγια, ο μετατηλεοπτικός κόσμος είναι σκληρός. Και ο μετεκλογικός μπορεί να αποδειχθεί ακόμη σκληρότερος.