[Επισκέπτης] Πονηρή πρόσκληση για τσάι

Η πρόσκληση Νταβούτογλου προς Σαμαρά «για καφέ στη Νότια Κύπρο και τσάι στη Βόρεια» (sic) μπορεί μεν να εκτιμήθηκε ως επικοινωνιακή μπαρούφα του νέου τούρκου πρωθυπουργού. Να μην υπάρχει όμως αμφιβολία ότι: α) Θα έχει (και μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσα) συνέχεια. β) Δεν ήτο τυχαία και εκ του μη όντος. Οσο (και όπως) ακριβώς συνέχεια θα έχουν οι κρίσιμες γεωπολιτικές διαμορφώσεις στην περιοχή μας. Και ιδιαίτερα όσον αφορά ζητήματα που σχετίζονται με το νέο ενεργειακό τοπίο.

n Αφενός δηλαδή το άλυτο Κυπριακό αποβαίνει για την Αγκυρα δυνάμει σκόπελος για ευρύτερες στρατηγικές της. Και κυρίως σε ό,τι αφορά τις ενταξιακές της επιθυμίες και προοπτικές. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να διασκελίσει την κοινοτική πύλη χωρίς κυπριακή συναίνεση. Από χώρα δηλαδή που δεν αναγνωρίζει. Αρα και χωρίς λύση του προβλήματος.

n Αφετέρου εάν το Κυπριακό δεν αναιρεθεί, δεν υπάρχουν προοπτικές υπερβάσεων στα Ελληνοτουρκικά γενικότερα. Τα οποία και θα επιδεινωθούν, εφόσον ενεργοποιηθούν πολιτικές οριοθετήσεως Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Κυρίως σε περιοχές στις οποίες η Αγκυρα επαπειλεί τετελεσμένα.

Aφήνοντας λοιπόν – για λόγους τακτικής – την πολιτική των κανονιοφόρων, η Αγκυρα επιστρατεύει εκείνη του «τουρκικού καφέ». Καθώς βλέπει τη Λευκωσία να προχωρά σε νέες συμφωνίες με όμορες χώρες. Και κυρίως με την Αίγυπτο, για θέματα όχι απλώς νομής αλλά και συνεκμεταλλεύσεως των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Οπόταν και «το παιχνίδι χοντραίνει».

Η Τουρκία (και προσωπικά ο Νταβούτογλου) είχεν εν προκειμένω επενδύσει σε καμένο αιγυπτιακό χαρτί. Στον ισλαμιστή Μόρσι. Και ενώ νόμιζε ότι «έδεσε τον γάιδαρό της», αίφνης βρέθηκε κυριολεκτικώς επί κενού. Με τον Μόρσι στη φυλακή και το Κάιρο όχι μόνο να μην παραμερίζει τις παλαιότερες συμφωνίες του με τη Λευκωσία για την ΑΟΖ, αλλά και να συνάπτει επιπρόσθετες και ίσως ουσιαστικότερες. Κι εδώ πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι: σε δεδομένη στιγμή και η Αθήνα πρέπει να προσέλθει σε συμφωνία με την Αίγυπτο, σε σχέση με δική της οριοθέτηση ΑΟΖ στις νοτιοανατολικές παρυφές των θαλασσίων ορίων της. Δηλαδή Καστελλόριζο. Και τη σημασία μιας τέτοιας κινήσεως τη γνωρίζει καλά η Αγκυρα. Που ήδη κινείται, αφενός για να την προλάβει. Και αφετέρου για να δημιουργήσει συνθήκες ανακηρύξεως δικής της ΑΟΖ στην περιοχή Καστελλόριζου, όπου ευθέως εγείρει αμφισβητήσεις σε ό,τι αφορά την υφαλοκρηπίδα.

Για όσους γνωρίζουν το εύρος και τη σημασία των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων μεταξύ των δυτικών κυπριακών ακτών του Ακάμαντα και εκείνων της Ρόδου και του Καστελλόριζου, οι εξελίξεις θα είναι οσονούπω κρίσιμες. Και αν η Τουρκία καταφέρει να οικειοποιηθεί την ΑΟΖ σε αυτήν ειδικά την περιοχή, αυτομάτως θα έχει αποκοπεί η μείζονος σημασίας νοητή συνοχή μεταξύ Κύπρου – Ελλάδος. Με ό,τι αυτό μελλοντικά σημαίνει. Και σημαίνει για μεν την Κύπρο πολλά. Για δε την Ελλάδα περισσότερα. Καθώς αυτά παραπέμπουν στις Αιγαιωτικές πύλες. Και σ’ αυτό έγκειται ακριβώς η σημασία της Κύπρου για την Ελλάδα.

Οπόταν και η πρόσκληση Νταβούτογλου προς Σαμαρά για τουρκικό καφέ στη Λευκωσία δεν είναι απλώς φιλοφρονητική. Και ο έχων (εθνικά) ώτα ακούειν, ακουέτω…

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής