[Διαστάσεις] Ο Λέοναρντ είναι αισιόδοξος

Η γιαγιά της την είχε προειδοποιήσει: «Θα γνωρίσεις έναν άνδρα που μιλά με χρυσαφένια γλώσσα». Η Μαριάν ζούσε ήδη για τρία χρόνια στην Υδρα με τον άνδρα της που τον έλεγαν Αλεξ και τον γιο τους που τον έλεγαν Αξελ. Αλλά η σχέση δεν πήγαινε καλά. Κι όταν εκείνος την κοπάνησε με μια άλλη γυναίκα, έσπευσε να επωφεληθεί ο καναδός ποιητής με τη χρυσαφένια γλώσσα, που μόλις είχε φτάσει στο νησί με την κιθάρα του, το διάσημο γαλάζιο αδιάβροχο και την πράσινη Ολιβέτι.

Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’60. «Ημασταν πολύ φτωχοί, αλλά πολύ ευτυχισμένοι» λέει η Μαριάν Ιλεν στην «Ελ Παΐς» από ένα χωριό κοντά στο Οσλο, όπου ζει με τον σημερινό της άνδρα. «Δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό ούτε αυτοκίνητα, μόνο γαϊδούρια, ενώ το ρεύμα έκανε καιρό να έρθει». Δεν είχαν ανάγκη από τέτοια πράγματα, ο ελεύθερος έρωτας των χίπις είχε φτάσει στην Υδρα νωρίτερα του αναμενομένου, η ζωή ήταν εύκολη και ηδονική. Εμειναν μαζί επτά χρόνια. «Ηθελα να κάνουμε ένα παιδί, αλλά δεν ήθελε εκείνος. Δεν μου είπε ποτέ τον λόγο, αλλά νομίζω πως τον ξέρω: δεν είμαι Εβραία».

Πάντα μπερδεμένος ήταν ο Λέοναρντ Κοέν. Μπερδεμένος με τον έρωτα, με την επιθυμία, με την ύπαρξη, με την πίστη. Ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού που έγραψε για τη μούσα του ήταν «Come on Marianne», οι δύο εραστές είχαν τότε απομακρυνθεί κι εκείνος την ήθελε πίσω, στην ηχογράφηση όμως που έγινε έναν χρόνο αργότερα ο τίτλος έγινε «So long Marianne». «Δεν ήξερα τότε ότι την αποχαιρετούσα» θα έλεγε αργότερα στη βιογράφο του. Ηταν μπερδεμένος στα τριάντα του και εξακολουθεί να είναι μπερδεμένος στα ογδόντα του. «Σε αγάπησα ποτέ;» αναρωτιέται στον τελευταίο του δίσκο με τίτλο «Popular problems» που θα κυκλοφορήσει επισήμως την ερχόμενη Τρίτη, δύο ημέρες μετά τα γενέθλιά του, αλλά που οι πιστοί του φίλοι τον ακούμε ξανά και ξανά τις τελευταίες ημέρες, ίσως γιατί είμαστε κι εμείς μπερδεμένοι, ίσως γιατί όταν ακούς τον Κοέν μαλακώνεις, γαληνεύεις και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Να μη θέλει όμως παιδί με τη Μαριάν γιατί δεν ήταν Εβραία;

«Η ατμόσφαιρα στην οποία έχουμε βυθιστεί είναι τόσο παγερή και δηλητηριώδης που περνάει κάτω από τις πόρτες» είπε ο Κοέν στη συνέντευξη που έδωσε αυτή την εβδομάδα σε μεγάλες εφημερίδες. «Είμαστε αιχμάλωτοι μιας αίσθησης φόβου και ήττας, μας απειλούν σκοτεινές δυνάμεις που αλλάζουν τη ζωή μας». Αλλά εκείνος είναι αισιόδοξος, παρά τα όσα συμβαίνουν μέσα του και γύρω του είναι αισιόδοξος. Και στο τέλος του δίσκου επαναλαμβάνει εκείνη τη λέξη που υπήρξε κλειδί στην καριέρα του, μια λέξη θαυμαστή και πλούσια που μεταδίδει ενέργεια όταν την αρθρώνεις εν μέσω μιας καταστροφής, μια λέξη μυστηριώδη γιατί υπερβαίνει τα όρια αυτού του κόσμου κι ανεβαίνει στον ουρανό: «Αλληλούια!».