Συγγνώμη, κύριε Σάντος!

Ο βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ με μια μικρή φράση του προσπάθησε να δώσει το στίγμα του αφανάτιστου: «Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου. Μπορεί να είχα κάνει λάθος»! Σοφός ο Ράσελ… Και επειδή πολλοί από εμάς είμαστε οπαδοί μιας ιδέας που (συνήθως) ξεχνάμε το όνομά της, ποτέ δεν θα δίναμε τη ζωή μας γι’ αυτήν, όπως επίσης εύκολα θα ζητούσαμε συγγνώμη για κάποιες θέσεις-απόψεις μας που με πάθος υποστηρίξαμε στο παρελθόν και το μέλλον τις ανατίναξε, σαν εκείνα τα κτίρια που σωριάζονται τυλιγμένα στη σκόνη της σταθερότητάς τους όταν εκατοντάδες κιλά εκρηκτικών συνταράξουν τα θεμέλιά τους!

Το μελάνι ακόμη λερώνει τα χέρια αυτών που έγραψαν επικριτικά σχόλια για τον Φερνάντο Σάντος, που πόνεσαν (αν τα διάβασε ποτέ) τον πορτογάλο προπονητή της Εθνικής Ελλάδος. Τον λοιδορήσαμε ως κοιμώμενο στον πάγκο, τον κατηγορήσαμε ως λήπτη εντολών για τον σχηματισμό της 11άδας, του προσάψαμε δεκάδες ελαττώματα και αβασάνιστα τον λιθοβολήσαμε. Ποιον; Τον προπονητή που πήγε την Εθνική στο Μουντιάλ, την έφτασε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου και αποκλείστηκε αήττητος! Τον κατηγορούσαμε ότι έχει εμμονές με τους παλιούς (Καραγκούνη, Κατσουράνη κ.λπ.) κι όταν είδαμε να αγωνίζονται οι καινούργιοι (Ταχτσίδης, Μάνδαλος, Σάμαρης) καταλάβαμε…

Κάποιοι του καταμαρτυρούσαν με μένος ότι κατατρύχεται από ηττοπάθεια και ότι δεν οδηγεί την ομάδα σε επιθετικό παιχνίδι. Οταν καταλάβαμε τους επιθετικούς προσανατολισμούς του Σαμαρά, την ευστροφία στις δύσκολες φάσεις του Σαλπιγγίδη και τη δεινότητα του Διαμαντάκου μαλακώσαμε. Τέλος, με εξαιρετική επιθετικότητα επικρίναμε τον Πορτογάλο για την έκρηξή του στο φινάλε του αγώνα με την Κόστα Ρίκα και την αποβολή του, δίχως να σκεφτούμε, οι εσπευσμένα εξάγοντες συμπεράσματα, την ένταση της στιγμής, την άνοδο της πίεσης σε έναν άνθρωπο που έβλεπε να αγγίζει την 8άδα του κόσμου, το πάθος το μεσογειακό και κάτι άλλο: γνώριζε καλά ο Σάντος κάτι που εμείς δεν το είχαμε αντιληφθεί, ότι οι ποδοσφαιριστές του δεν είχαν την ψυχολογία για μια διαδικασία ψυχοφθόρα και επώδυνη όπως αυτή των πέναλτι. Γνώριζε άριστα ο Πορτογάλος ότι αν το γκολ δεν έμπαινε στα λεπτά που απέμεναν η νίκη δεν θα ερχόταν ποτέ. Και δεν ήρθε.

Και ο Σάντος έφυγε με μια σκιά να τον ακολουθεί και ο Ιταλός Ρανιέρι ήρθε με μια παγωμένη πραγματικότητα να τον λούζει: αυτοί είναι οι παίκτες μας, αυτές τις δυνατότητες έχουν και ό,τι κι αν κάνουν πέρα από τη μετριότητα θα είναι υπέρβαση. Υπέρβαση ήταν η κατάκτηση του Euro, υπέρβαση και η 16άδα στο Μουντιάλ. Ομως καμιά φορά γινόμαστε σκληροί και άπληστοι. Εχουμε στα χέρια μας μετοχή Χαλυβδοφύλλων και περιμένουμε να πλουτίσουμε. Και όταν μείνουμε με την πραγματικότητα να μας κοιτάει σαν πεινασμένο σκυλί απέναντί μας τότε καταλαβαίνουμε και ζητάμε συγγνώμη. Ε, ναι λοιπόν: κύριε Σάντος, συγγνώμη!