[Ενστάσεις] Εντεκα ενάτου

Σαν σήμερα, πριν από δεκατρία χρόνια, μια δράκα κατσαπλιάδων της Αλ Κάιντα έπιασε κορόιδα τα συστήματα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αφού έκαναν, πανεύκολα όπως αποδείχθηκε, μερικές αεροπειρατείες σε αεροπλάνα της γραμμής, κατάφεραν να οδηγήσουν δύο απ’ αυτά στο Μανχάταν, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, και να τα στουκάρουν στους Δίδυμους Πύργους, δυο ουρανοξύστες που για πολλά χρόνια ήταν το σύμβολο ισχύος της μεγάλης δύναμης. Οχι τόσο σύμβολο στρατιωτικής όσο πολιτιστικής ισχύος – και των αξιών που οδήγησαν σ’ αυτή, της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Ηταν μια προσωρινή νίκη της κουλτούρας του θανάτου – κουλτούρας εξίσου δημοφιλούς, για να μην ξεχνιόμαστε, και στο στρατόπεδο του ναζισμού, τα χρόνια που πήρε τα ηνία στην Ευρώπη, αιματοκυλώντας τελικά την ανθρωπότητα. Κι ήταν προσωρινή όχι επειδή οι στρατιωτικές επιλογές, στη συνέχεια, των ΗΠΑ, οι επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και, κυρίως, στο Ιράκ, ήταν στρατηγικά σχεδιασμένες ώστε να εξαλειφθεί ο μηδενιστικός εξτρεμισμός των ζηλωτών του θανάτου κατά των δυτικών αξιών (δεν ήταν, κι αυτό το πληρώνουν σήμερα πρωτίστως οι πληθυσμοί του αραβικού κόσμου). Αλλά επειδή, παρά το κόστος του αίματος, ο δυτικός κόσμος (με εξαίρεση το στίγμα του Γκουαντάναμο) δεν απάντησε με περιστολή των ελευθεριών, με διώξεις και αποκλεισμούς.

Ολος ο δυτικός κόσμος, εκείνη την εποχή, ακόμα κι αν δεν ήξερε, κατανόησε ποιος είναι ο εχθρός – και αντέδρασε ψύχραιμα, χωρίς υστερίες. Υπήρξε όμως μια εξαίρεση. Η εξαίρεση της Ελλάδας.

Μόνο εδώ από ολόκληρη τη Δύση κυριάρχησαν απίστευτες θεωρίες συνωμοσίας. Μόνο εδώ αναπαρήχθησαν σε τόσο μεγάλη έκταση δοξασίες τύπου «πίσω από το χτύπημα ήταν οι Εβραίοι, γι’ αυτό άλλωστε είχαν ειδοποιηθεί όλοι οι εβραϊκής καταγωγής εργαζόμενοι στους Δίδυμους Πύργους και δεν είχαν πάει εκείνη την ημέρα στη δουλειά». Και μόνο εδώ θεωρήθηκε προοδευτική, αντιιμπεριαλιστική, εθνοπατριωτική και αριστερή ταυτόχρονα η φράση «καλά να πάθουν», που υποδήλωνε επιθυμία εκδίκησης της Δύσης και χαρά επειδή η εκδίκηση ήρθε. Μόνο εδώ εκφράστηκε πλειοψηφικά η δικαιολόγηση των αποτρόπαιων δολοφόνων.

Αλλά ήταν άλλες εποχές. Εποχές όπου ο αντιαμερικανισμός και ο αντιδυτικισμός ήταν πράξεις αντανακλαστικές. Ενταγμένες στην καθημερινότητα. Παράγωγες μιας κουλτούρας, στο πλαίσιο της οποίας εμείς μπορούσαμε να ανήκουμε στη Δύση απολαμβάνοντας τα δικαιώματα από αυτή τη συμμετοχή αλλά αποφεύγοντας οποιεσδήποτε υποχρεώσεις (εκτός από εκείνες που μπορούσαμε να πληρώσουμε με δανεικά). Εποχές στις οποίες κυοφορήθηκε η χρεοκοπία.

Με δυο ιδεολογίες που η μία συμπλήρωνε την άλλη.

Με την ιδεολογία του ευδαιμονισμού πάση θυσία. Και με την ιδέα της μνησίκακης οχύρωσης στην υποτιθέμενη εθνική μας ιδιαιτερότητα, που στην πραγματικότητα ήταν η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, απλώς χωνεμένη μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Γα όλα αυτά, ακόμα δεν έχουμε διάθεση ούτε είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε σοβαρά.