Με φόντο τη λίμνη

Θα ήταν μια αεράτη εμφάνιση με φόντο τη λίμνη Κόμο, λίγες ανάσες πριν από την ανηφόρα της ΔΕΘ. Θα άφηνε πίσω της φωτογραφικά στιγμιότυπα που «γράφουν» και ακόμη πιο πίσω της τις ρουκέτες του Θοδωρή Δρίτσα για το ΝΑΤΟ. Ολα αυτά, αν το σκηνικό δεν συνοδευόταν από την ουσία των πάνελ. Στο σημείο μηδέν των προτάσεων, απέναντι στον Μάριο Μόντι, ο Αλέξης Τσίπρας ανακύκλωσε τα πιασάρικα σλόγκαν για επιστροφή στον κεϊνσιανισμό και το «τέλος της καταστρόικα». Υπέδειξε το «φάντασμα του αντιευρωπαϊσμού» πάνω από την Ευρώπη (που προφανώς δεν περιλαμβάνει τα αντινατοϊκά ξεσπάσματα βουλευτών του) και της ανεργίας πάνω από την Ελλάδα. Ηταν το χιλιοπαιγμένο ρεπερτόριο της Κουμουνδούρου και έβρισκε άλλη μία φορά το global ακροατήριο που αποζητούσε. Η φαντασιακή συμμαχία του Νότου εξαπέλυε την πολλοστή επίθεση στο κάστρο του μερκελισμού.

Ως θεσμικός παίκτης, ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να ξεδιπλώσει τα χαρτιά του και εκτός συνόρων. Να κοστολογήσει τις δημόσιες επενδύσεις που υπόσχεται, να ανακαλύψει τις δεξαμενές των κεϊνσιανικών κονδυλίων σε περίοδο ισχνών αγελάδων, να αποκρυπτογραφήσει τη μαγική συνταγή που ακούει στο όνομα «αναδιαπραγμάτευση του χρέους». Με άλλα λόγια, να βουτήξει στα βαθιά του ευρωπαϊκού πραγματισμού. Ποιο είναι, αλήθεια, το μέγιστο βάθος της λίμνης Κόμο;