[Το άλλο πρόσωπο] Κλειδαρότρυπα

Εκείνη μαθαίνει ότι υπάρχει κάποια άλλη, νιώθει ότι θα καταρρεύσει, τρέχει στην τουαλέτα, αρπάζει τα υπνωτικά, εκείνος την ακολουθεί, προσπαθεί να της πάρει τα χάπια, εκείνη επιστρέφει στην κρεβατοκάμαρα, εκείνος αρπάζει τη σακούλα, μερικά χάπια σκορπίζονται στο στρώμα και στο πάτωμα, εκείνη μαζεύει μερικά, καταπίνει όσα μπορεί, θέλει να κοιμηθεί, να κοιμηθεί, να μη ζήσει τις ώρες που θα ‘ρθουν, θέλει να φύγει, να φύγει. Και κάπου εκεί λιποθυμάει με θεατρική χάρη.

Είναι μια σκηνή που μπορεί να δει κανείς σε κάποιες από τις ταινίες του γαλλικού κινηματογράφου όπου για την πρωταγωνίστρια δεν υπάρχει έρωτας δίχως ασίγαστο πάθος, σεξ χωρίς απόλυτη ηδονή, τα πάντα περιγράφονται στον υπερθετικό βαθμό και ο ανεκπλήρωτος πόθος βιώνεται με μια ανείπωτη θλίψη που μπορεί να οδηγήσει μέχρι το έγκλημα. Είναι και μια σκηνή που μπορεί να διαβάσει κανείς στο είδος που ορίζεται ως γυναικεία παραλογοτεχνία και κάνει θραύση σε ένα κάποιο κοινό ακριβώς επειδή η αφηγήτρια επιλέγει τον ρόλο της γυναίκας που δίνει χωρίς να παίρνει και πολλά, προδίδεται χωρίς να προδώσει και καταρρέει μόνο και μόνο για να αποδειχθεί ότι, εκτός από ευαίσθητη, η ψυχή της είναι και χαλκέντερη.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς ποιο είδος είχε στο μυαλό της η Βαλερί Τριερβελέρ όταν έγραφε το βιβλίο για τα «μαγικά χρόνια» που έζησε στο πλευρό του Φρανσουά Ολάντ και το τέλος της σχέσης τους. Κρίνοντας όμως από τα αποσπάσματα που είδαν το φως της δημοσιότητας, μπορεί να καταλάβει ποιο είδος υπηρέτησε τελικά. Επιλέγοντας τόσο τον ρόλο της αφηγήτριας όσο και της πρωταγωνίστριας, η πρώην σύντροφος του γάλλου προέδρου δεν κάνει τίποτε περισσότερο από δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας. Με άλλα λόγια, η Βαλερί δεν είναι ούτε η «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» του Φρανσουά Τριφό ούτε η Λένα Μαντά της Γαλλίας. Και δεν είναι μόνο η διαδρομή κρεβατοκάμαρα – μπάνιο – κρεβατοκάμαρα, στην οποία μας καλεί να κολλήσουμε το μάτι μας. Είναι και ο Ολάντ που «τινάζεται από το κρεβάτι του» όταν μαθαίνει, από εκείνη φυσικά, για τη σύλληψη του Ντομινίκ Στρος-Καν, και είναι και οι φτωχοί που ο σοσιαλιστής πρόεδρος αποκαλεί «ξεδοντιασμένους» και όποιο άλλο περιστατικό υποτίθεται ότι είναι προσωπική μαρτυρία αλλά δεν είναι παρά φτηνό κουτσομπολιό.

Στην πραγματικότητα η Βαλερί Τριερβελέρ δεν αποκάλυψε κανένα φοβερό μυστικό. Αλλά για κάποιον που συστήθηκε στη γαλλική κοινή γνώμη ως «ένας νορμάλ πρόεδρος» για να τονίσει τη διαφορά του από τον μπλινγκ μπλινγκ Νικολά Σαρκοζί, η Βαλερί αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από τοξική. Τον εκθέτει ανεπανόρθωτα ενώ εκτίθεται και η ίδια, όχι με τη μανία μιας γυναίκας που θέλει να εκδικηθεί αλλά ενός ανθρώπου που διακρίνεται από έλλειψη τακτ – όπως μαρτυρά το γεγονός ότι πανηγυρίζει επειδή «να, και η Μισέλ είναι ζηλιάρα». Και αυτό είναι το χειρότερο.