[Ιστορίες] Η κρίση της Γαλλίας

Συνολικά 12.296.400 μαθητές επέστρεψαν χθες στα θρανία της Γαλλίας. Απέναντί τους βρέθηκαν 844.041 εκπαιδευτικοί. Οι 4.341 θα διδάξουν φέτος για πρώτη φορά. Ο Φρανσουά Ολάντ είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι θα δημιουργηθούν 60.000 νέα πόστα εντός πενταετίας. Κι όμως, παρά την ανεργία, το υπουργείο Παιδείας δεν κατορθώνει να στρατολογήσει τους εκπαιδευτικούς που χρειάζεται. Η συμμετοχή στους διαγωνισμούς είναι ανεπαρκής, το υπουργείο καταφεύγει συχνά σε προσλήψεις συμβασιούχων μέσω μικρών αγγελιών. Οι μισθοί είναι σχετικά χαμηλοί (για τα δεδομένα της Γαλλίας πάντα), το επάγγελμα έχει απαξιωθεί, οι εκπαιδευτικοί νιώθουν ότι καλούνται να κάνουν μια δουλειά όλο και δυσκολότερη και κανείς δεν τους το αναγνωρίζει. Οι αξιολογήσεις της PISA, πάλι, δείχνουν ότι το σχολείο, άλλοτε βάση της γαλλικής δημοκρατίας, νοσεί: συντηρεί και τροφοδοτεί τις ανισότητες, αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς σαν εργάτες σε εργοστάσιο και αδυνατεί να προσφέρει στους μαθητές γνώσεις «ικανές να τους κάνουν να επιτύχουν στη ζωή τους».

Συνολικά 12.296.400 μαθητές, 844.041 εκπαιδευτικοί και μία νέα υπουργός Παιδείας. Είναι 36 χρονών, 20 χρόνια μικρότερη από τον μέσο γάλλο βουλευτή. Γεννήθηκε στο Μαρόκο, μεγάλωσε σε μια φτωχική συνοικία της γαλλικής Αμιάν, ο πατέρας της εργαζόταν ως οικοδόμος. Κατάφερε όμως να κάνει λαμπρές σπουδές, εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, βρέθηκε στο πλευρό της Σεγκολέν, κατόπιν του Ολάντ και όταν αυτός εξελέγη πρόεδρος, διορίστηκε εκπρόσωπος της κυβέρνησης και υπουργός Γυναικείων Δικαιωμάτων. Είναι εργασιομανής, επικοινωνιακή, δηλώνει μη πιστή μουσουλμάνα και δεν χρειάζεται να το δηλώσει αλλά είναι φεμινίστρια. Εκανε πολλή δουλειά ως υπουργός Γυναικείων Δικαιωμάτων. Ισως να μη συμφωνεί κανείς με όλες τις επιλογές της, το πείσμα ας πούμε με το οποίο προώθησε το (μάλλον καταδικασμένο, κατά πώς φαίνεται) νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών, αλλά έκανε δουλειά. Φυσικά βρέθηκε μαζί με τη (μαύρη) υπουργό Δικαιοσύνης του Ολάντ στην κορυφή των στόχων Δεξιάς και Ακροδεξιάς. Και ο νέος διορισμός της πυροδότησε ένα ρεσιτάλ σεξισμού, ρατσισμού και χυδαιότητας. Ενας δημοτικός σύμβουλος του UMP, για παράδειγμα, ο Φρανκ Κελέρ, ανέβασε στο twitter φωτογραφία της με φούστα αναρωτώμενος: «Τι ατού χρησιμοποίησε η Νατζάτ Βαλό – Μπελκασέμ για να πείσει τον Ολάντ να τη διορίσει σε ένα μεγάλο υπουργείο;». Τελικά ίσως ήταν περιττό όλο το προηγούμενο κείμενο. Θα μπορούσε κάτω από τον τίτλο να υπάρχει μόνο αυτό το τελευταίο – τόσο χαρακτηριστικό – σχόλιο.