[Διαστάσεις] Ιταλογαλλική επίθεση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην έξοδο από την κρίση και να περάσει σε δεύτερη μοίρα η δογματική μείωση των ελλειμμάτων, που μας οδηγεί στη λιτότητα και τη διαρκή άνοδο της ανεργίας».
«Πρέπει να προκαλέσουμε ένα ηλεκτροσόκ στην ευρωζώνη. Σε μια συγκυρία ανάκαμψης, η μόνη καφκική νησίδα είναι η ευρωζώνη, όπου οι ηγέτες επιμένουν να ασκούν μια πολιτική που εμποδίζει την ανάπτυξη και τη μείωση της ανεργίας».
«Η Ευρώπη οδηγείται σε αδιέξοδο εξαιτίας της επιλογής οικονομικών πολιτικών που μοιάζουν με ένα μείζον βιομηχανικό ατύχημα της σύγχρονης οικονομικής ιστορίας».
«Πρέπει να υψώσουμε τον τόνο έναντι της Γερμανίας, η οποία έχει παγιδευτεί στην πολιτική της λιτότητας που επέβαλε σε όλη την Ευρώπη. Κι όταν λέω Γερμανία, εννοώ τη γερμανική Δεξιά που υποστηρίζει την Ανγκελα Μέρκελ».
Ο άνθρωπος που ξεστόμισε το Σαββατοκύριακο αυτές τις φράσεις σε μια μακροσκελή συνέντευξη στη Μοντ δεν είναι κάποιο στέλεχος της λεγόμενης «ριζοσπαστικής Αριστεράς», αλλά ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας. Συντασσόμενος ανοιχτά με τον Ματέο Ρέντσι, και κατακρίνοντας την πολιτική τόσο του Βερολίνου όσο και της ίδιας της κυβέρνησής του, ο Αρνό Μοντμπούρ επιχειρεί να δώσει ένα αριστερό χρώμα σε έναν άτυπο ιταλογαλλικό άξονα που έχει ήδη δημιουργηθεί με δύο στόχους. Ο βραχυπρόθεσμος είναι να οριστούν στη σύνοδο κορυφής του ερχόμενου Σαββάτου η Φεντερίκα Μογκερίνι στη θέση της υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ και ο Πιερ Μοσκοβισί στη θέση του υπεύθυνου για τα Οικονομικά. Ο μακροπρόθεσμος είναι, φυσικά, να αλλάξει ρότα η Ευρώπη.
Τι θα κάνει η Μέρκελ; Θα επιμείνει στην πολιτική που υπαγορεύουν τα γεράκια του κόμματός της και της Μπούντσεμπανκ, με κίνδυνο να καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα; Ή θα επιχειρήσει μια νέα σύνθεση, αναγνωρίζοντας ότι η Ευρώπη ζει ήδη τη χαμένη της δεκαετία, όπως είπε την περασμένη εβδομάδα ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς σε ένα συνέδριο στο Λιντάου της Γερμανίας; Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η οικονομία της ευρωζώνης βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι βρισκόταν η ευρωπαϊκή οικονομία επτά χρόνια μετά τη Μεγάλη Υφεση του 1929. «Μακάρι να βρισκόμασταν στη δεκαετία του ’30» έγραψε ο άγγλος ιστορικός Νίκολας Κραφτ. Γιατί μπορεί τότε το σοκ να ήταν μεγαλύτερο, αλλά τα μέτρα που ελήφθησαν για την έξοδο από την κρίση ήταν αποφασιστικότερα και η ανάκαμψη ταχύτερη. Σε ένα μέρος τουλάχιστον της Ευρώπης.
Ο Ντράγκι έχει πάρει το μήνυμα και υποστηρίζει πλέον, έστω και καθυστερημένα, ότι οι χώρες (βλέπε Γερμανία) πρέπει να ενθαρρυνθούν να ξοδεύουν περισσότερο και ότι η ευελιξία των δημοσιονομικών κανόνων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπιστούν καλύτερα η βραδεία ανάκαμψη και το κόστος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Η συγκυρία είναι ιδανική για μια δυναμική παρέμβαση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Θα μπορέσει για μία φορά να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων;
Google news
