[Ανάλυση] Αρχηγός δεν είναι πάντα ο καλύτερος

Το περιβραχιόνιο το είχε περάσει στο μπράτσο του και κατά το παρελθόν, είναι όμως διαφορετικό να ξέρεις ότι ιεραρχικά είσαι ο πρώτος. Ο Γουέιν Ρούνι επελέγη από τον Λουίς φαν Γκάαλ ως ο επόμενος αρχηγός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενδεχομένως λόγω αρχαιότητας, ίσως ως απόδειξη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του ύστερα από μία μακρά περίοδο αμφισβήτησης η οποία τον έφερε και απέναντι στους οπαδούς της ομάδας. Ωστόσο το κάλεσμα να βγουν μπροστά και να ηγηθούν δεν το σηκώνουν όλοι οι ποδοσφαιριστές, ανεξάρτητα από τη σπουδαιότητα και τις αρετές τους. Ο Ρούνι είναι αυτή τη στιγμή ο πιο ποιοτικός όλων στο φτωχό (πια) ρόστερ των Κόκκινων Διαβόλων, αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι φτιαγμένος για αρχηγός.

Ο Μπαρέζι και ο Μαλντίνι δεν ήταν οι απαστράπτοντες της Μίλαν (αν και κορυφαίοι στις θέσεις τους), το έλεγε όμως η καρδούλα τους και τους ακολουθούσαν πιστά οι συμπαίκτες τους. Ο Ζανέτι ήταν πρωτίστως τεράστιος ως προσωπικότητα και ακολούθως ως ποδοσφαιριστής για περίπου είκοσι χρόνια στην Ιντερ. Ο Ρόι Κιν θέριζε κόσμο στη μεσαία γραμμή και έκανε άπαντες να σκύβουν το κεφάλι όταν μιλούσε στα αποδυτήρια της Γιουνάιτεντ. Ο Πουγιόλ θα γινόταν ακόμα και… Σαμψών κόβοντας την αχώριστη χαίτη του, προκειμένου να προστατέψει την ομάδα και τους συμπαίκτες του.

Ο Ρούνι ως αρχηγός φάνηκε γλυκανάλατος από το πρώτο κιόλας ματς που πήγε ανάποδα για τη Γιουνάιτεντ. Χαμήλωσε το κεφάλι στο τέλος του αγώνα και αποχώρησε σιωπηλός για τα αποδυτήρια. Κάποιος άλλος στην πρώτη φορά του θα έσπευδε να τους μαζέψει όλους κοντά του και να δώσει το σύνθημα της αντεπίθεσης. Να τον αισθανθούν, να τον καταλάβουν! Ο 28χρονος επιθετικός αρκέστηκε να δηλώσει αργότερα ότι «δεν θα έχω άσχημες αναμνήσεις». Οταν είσαι αρχηγός μιλάς για την ομάδα. Ο Ρούνι δεν το έχει, θα φανεί αν θα το αποκτήσει.