[Διαστάσεις] Τα αστέρια που γελούν

Μια φίλη έγραψε πριν από χρόνια πως όταν παθαίνεις καρκίνο οι γιατροί σού λένε ότι έχεις κάποιες πιθανότητες να θεραπευτείς. Οταν πάσχεις από κατάθλιψη και ρωτάς τον γιατρό αν θα περάσει απλώς δεν σου απαντάει.

Τον Σεπτέμβριο του 2010, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς έδωσε μια συνέντευξη στην «Γκάρντιαν» με αφορμή τη νέα του ταινία με τίτλο «Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου». Η δημοσιογράφος ξαφνιάστηκε από τον τρόπο που μιλούσε: χαμηλόφωνα, με τρεμουλιαστή φωνή, σαν να ήταν συνεχώς έτοιμος να τον πάρουν τα δάκρυα. Ο ιδανικός τύπος για να εκφωνήσει έναν επικήδειο. Ηταν ευγενικός, τρυφερός, αλλά η θλίψη τον πλημμύριζε. Μόνος του έφερε την κουβέντα στο πώς άρχισε να πίνει πάλι, ύστερα από 20 χρόνια αποχής. «Ηταν το 2003 στην Αλάσκα, στην άκρη του κόσμου δηλαδή. Ενιωθα μόνος και φοβόμουν. Κι είπα, δεν γαμιέται, θα πιω, ίσως να βοηθήσει. Οι πρώτες γουλιές μού έφεραν ζεστασιά και ευφορία. Κι ύστερα ήταν το χειρότερο πράγμα του κόσμου». Τι φοβόταν; «Τα πάντα. Είναι αυτή η αίσθηση του τρόμου και του άγχους που σε κυριεύει».

Η κόρη του Ρόμπιν Γουίλιαμς, η Ζέλντα, ανάρτησε χθες στο twitter ένα απόσπασμα από τον «Μικρό πρίγκιπα» του Σεντ Εξιπερί: «Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια (…) Οταν θα κοιτάς τον ουρανό, τη νύχτα, επειδή θα είμαι σε ένα απ’ αυτά, επειδή θα γελώ σε ένα απ’ αυτά, θα είναι για σένα σαν να γελούν όλα τα αστέρια. Κι έτσι θα έχεις, μόνο εσύ, αστέρια που ξέρουν να γελούν!». Και ύστερα πρόσθεσε: «Σ’ αγαπάω. Μου λείπεις. Θα προσπαθήσω να συνεχίσω να κοιτάζω ψηλά».

Είναι δυνατόν να αφαιρείς τη ζωή σου όταν έχεις μια κόρη που σ’ αγαπάει τόσο πολύ; Δεν είναι αρκετή αυτή η αγάπη για να σκορπίσει τη θλίψη, να διαλύσει όλους σου τους φόβους, να διώξει όλους τους δαίμονες που σε καταδιώκουν, να νικήσει την κατάθλιψη;

Οχι, δεν είναι. Η αγάπη δεν μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο, όπως δεν μπορεί να τον παίξει το χρήμα ή η φήμη. Η κατάθλιψη παραμένει ο μεγάλος άγνωστος και για την Ιατρική. Η ίδια εκείνη φίλη έλεγε ότι όταν είσαι σε κατάθλιψη δεν νιώθεις στενοχωρημένος, στην πραγματικότητα δεν νιώθεις τίποτα, η κατάθλιψη είναι η ασθένεια που ακρωτηριάζει τον συναισθηματικό σου κόσμο, είναι σαν να σε τυλίγει ένα πέπλο που σε εμποδίζει να νιώσεις χαρά και λύπη. Και ότι, εκτός από τη θεραπεία, ο πιο έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα είναι να μην το κρύψεις από τον περίγυρό σου, να καταφύγεις στους ανθρώπους, να γίνεις εθελοντής, να προσφέρεις βοήθεια, να αισθανθείς πως κάποιοι σε χρειάζονται, άσχετα αν εσύ νιώθεις πως τίποτα δεν έχει σημασία.

Αν είσαι άτυχος, όπως ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, δεν δουλεύουν ούτε αυτά.