[Το άλλο πρόσωπο] Ιλιγγος

Στην αρχή ήταν οι υπάλληλοι των πανεπιστημίων που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα – που δεν έπρεπε να είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Μετά ήρθε η Τράπεζα Θεμάτων για τις εξετάσεις στα λύκεια – που ήταν να καταργηθεί, αλλά ύστερα από ωριμότερη σκέψη θα παραμείνει. Ακολούθησαν οι μετεγγραφές στα πανεπιστήμια – που έπρεπε ξανά να απελευθερωθούν, αλλά όχι πολύ, για να αντέξουν τα πανεπιστήμια. Τώρα είναι οι διαγραφές των αιώνιων φοιτητών και το πλαφόν των προσλήψεων στο Δημόσιο.

Η λίστα μπορεί και να μην είναι πλήρης. Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς τον αναθεωρητικό οίστρο του Ανδρέα Λοβέρδου, από τότε που ξαναμπήκε στην κυβέρνηση. Απείλησε να συμπαρασύρει ακόμη και τον ίδιο τον προϋπολογισμό, με το σκεπτικό ότι ο ίδιος τον είχε καταψηφίσει, άρα δεν δεσμευόταν να τον εφαρμόσει.

Εντάξει, το τελευταίο ήταν μια έξαρση που ξεχάστηκε. Ωστόσο, το όψιμο υπουργικό στυλ Λοβέρδου, σε συνδυασμό με την ιλιγγιώδη του υπερκινητικότητα, συνιστά εξόφθαλμη αλλαγή σε σύγκριση με το κυβερνητικό του παρελθόν.

Στις πρώτες «μνημονιακές» κυβερνήσεις ο Λοβέρδος επωμίστηκε τους ογκόλιθους πρώτα της Εργασίας και μετά της Υγείας. Και στα δύο πορεύτηκε ως πολιτικός της πρώτης μετα-μεταπολιτευτικής γενιάς. Σαν να είχε καταλάβει ότι τα ψέματα τελείωσαν. Σαν να είχε πιστέψει ότι η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται πια ως διανομή προνομίων και επιχείρηση δημοσίων σχέσεων. Και στα δύο – Ασφαλιστικό και έλεγχος των δαπανών στην Υγεία – η θητεία Λοβέρδου έφερε αποτελέσματα.

Κι ύστερα ήρθαν οι εκλογές. Ο Λοβέρδος έψαξε την πολιτική του επιβίωση εκτός του συρρικνωμένου ΠαΣοΚ. Ιδρυσε κόμμα και όταν το κόμμα κατέγραψε χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις, έκλινε προς τον Φώτη Κουβέλη, πριν παλινδρομήσει προς τον Βαγγέλη Βενιζέλο και καταφέρει να συνεννοηθεί ξανά μαζί του μέσω Ελιάς.

Η πρόσφατη ζάλη ίσως εξηγείται από αυτή την κίνηση του εκκρεμούς. Δεν είναι μυστικό ότι ο ίδιος δεν ήθελε να πάει στο Παιδείας. Ισως νιώθει ότι τον στενεύει αυτό το μικρομεσαίας βαρύτητας χαρτοφυλάκιο. Ισως, πάλι, αυτός ο αυθορμητισμός στα όρια του αυτοσχεδιασμού που εκδηλώνει σχεδόν καθημερινά στα ερτζιανά να αποτελεί απλώς το σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης πολιτικού προσανατολισμού.

Σε κάθε περίπτωση, ο Λοβέρδος στο Παιδείας δεν κάνει κάτι διαφορετικό από τους προκατόχους του. Ανέκαθεν η εκπαιδευτική πολιτική ήταν περισσότερο «πολιτική», παρά «εκπαιδευτική». Περισσότερο εργαλείο ψηφοθηρίας, παρά μοχλός μεταρρύθμισης.

Ο Λοβέρδος βλέπει ότι η «σειρά» του στο ΠαΣοΚ – τα στελέχη που διέλαμψαν ως πρωτοσπαθάριοι των μεταρρυθμίσεων – έχει τώρα εξαναγκαστεί σε πρόωρη αποστρατεία. Αυτή δεν είναι μια αμελητέα αγωνία. Το ερώτημα, όμως, είναι αν μπορεί να αποδράσει από το πεπρωμένο της γενιάς του μετερχόμενος τις μεθόδους της προηγούμενης.