[Στην ανάπαυλα] «Οι συνειρμοί του Αυγούστου»
![[Στην ανάπαυλα] «Οι συνειρμοί του Αυγούστου»](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Κάθομαι και ρεμβάζω» που λέει κι ο Αλεξανδρινός. Αύγουστος, η ώρα έντεκα το βράδυ κι ακούω φωνές παιδιών και γέλια και χαρές. Λες να παίζουν, όπως παλιά στον δρόμο, ή στα άγουρα γενέθλια να έχει έρθει ο πληρωμένος κλόουν, με την κόκκινη τη μύτη και τη μισοφαγωμένη την περούκα; Ο,τι και να ‘ναι είναι παρηγοριά στην έρημη Αθήνα.
Θυμάμαι κάποιον Αύγουστο (Αύγουστος ήταν;) στα μέσα του ’70, ένα λιοπύρι, έλιωνε η άσφαλτος κι ολόκληρη παρέα – που μετά από παρέα έγινε ομάδα κι έστησε θέατρο – μη έχοντας πού να πάει, κάποιος μας σφύριξε: «Στην Ελληνοαμερικανική Ενωση έχει αιρκοντίσιον και παίζει πανόραμα αμερικανικού κινηματογράφου, δεν πάμε να το δροσίσουμε;».
Τώρα, ντάλα δικτατορία να πάμε σε αμερικανικό έδαφος, κάπως χοντρό, αλλά, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, δεν βαριέσαι θα το χτυπήσουμε από μέσα το σύστημα είπαμε και μπουκάραμε στη φωλιά του εχθρού.
Και κάναμε άριστα. Επί είκοσι ημέρες του Αυγούστου είδαμε όλες τις ταινίες από καταβολής του αμερικανικού κινηματογράφου μέχρι τότε.
Από Γκρίφιθ, Τζον Φορντ, Γερμανούς διωγμένους από τον Χίτλερ, Μουρνάου, Φριτς Λανγκ, Φον Στρόχαϊμ, Στέρνμπεργκ, αλλά και Χιούστον, Χάουαρντ Χοκς, Καζάν, Κασσαβέτη, Γουόρχολ, Μόρισεϊ μέχρι Κόπολα, Λιούμετ, Κράμερ, Ουάιλντερ και άλλους που όσο περνούν τα χρόνια η μνήμη μου σιγά σιγά θολώνει τ’ όνομά τους.
Η μνήμη. Θα αρχίσω να λέω κι εγώ αυτό που έλεγε ο γέρο Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας όταν έχασε την κόρη του, στον «Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου» του Παπαδιαμάντη.
– «Το ‘χασα, το καημένο μου, το ευάγωγο, το ‘χασα!..»
Γιατί κι εγώ τη μνήμη μου την είχα κόρη οφθαλμού.
Θυμάμαι κι όλες τις ταινίες που είχαν αυτόν τον μήνα μέσα τους:
«Ο ζεστός μήνας Αύγουστος» του Σωκράτη Κάψασκη.
Τα «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο» του Κώστα Φέρρη.
Τις «Ησυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη και «Τον Δεκαπενταύγουστο» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.
Αλλά και τις νύχτες του καλοκαιριού που πήγαινα την Αλεξάνδρας πάνω κάτω και στις φωτεινές προθήκες των θερινών θεάτρων έβλεπα το μέλλον μου δειλά.
Το «Εκείνη του Αυγούστου – Αύγουστος ήταν; – η βραδιά» του Καβάφη και με ένα άλμα του ιδίου το:
«Είπε ο Μυρτιάς Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια επί βασιλείας Αυγούστου Κώνσταντος κι Αυγούστου Κωνσταντίου,
Εν μέρει εθνικός κι εν μέρει χριστιανίζων».
Δεν το ‘ξερα τότε αλλά αυτό το «εν μέρει» καθόρισε τη ζωή μου. Εν μέρει ευτυχής κι εν μέρει δυστυχίζων, εν μέρει δημιουργός κι εν μέρει καλλιτεχνίζων, κι άλα πολλά «εν μέρει», που δεν ήλθε η ώρα να λεχθούν.
Ξαναγυρνώντας στον Αύγουστο, ήταν η τελευταία του μέρα, η τριακοστή του πρώτη, που έπρεπε να συνοδέψω τη μητέρα στο τελευταίο της το σπίτι.
Πηγαίνοντας στη Σαλαμίνα ήταν σαν ν’ ακούω ένα τραγούδι ανάποδα στον δίσκο. Να μην αναγνωρίζω σκοπό να τον σιγοτραγουδήσω, ρυθμό να τον πατήσω.
Για αυτό σε μένα πια ο Αύγουστος έχει τριάντα μέρες.
Σήμερα βγήκα να περπατήσω. Ερημοι δρόμοι, στη χάση το φεγγάρι, κάνει κουράγιο κάτι μέρες ώσπου να βγει πανσέληνο, και κάθε μαγαζί κλειστό.
Κλειστό σαν τούτο ‘δώ το κείμενο που έχει κατεβάσει τα ρολά κι αν αφεθώ στα χέρια του θα τρέχει απελπισμένο και δεν θα ξέρει πού να σταματήσει.
Google news
