[Ιστορίες] Μια άρρωστη κοινωνία

Τη Δευτέρα 14 Ιουλίου, λίγο αφότου ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί στη Γάζα, ο ισραηλινός δημοσιογράφος Γκίντεον Λέβι βρισκόταν στην Ασκελόν, στο Νότιο Ισραήλ. Παραχωρούσε συνέντευξη σε κάποιο κανάλι, σε έναν δρόμο της πόλης, όταν ξαφνικά ένας περαστικός τού πέταξε ένα χαρτονόμισμα καταπρόσωπο και του φώναξε: «Προδότη, πήγαινε να ζήσεις με τη Χαμάς!». Το ίδιο εκείνο πρωί, ο Λέβι είχε υπογράψει στην εφημερίδα του, τη «Χααρέτζ», ένα άρθρο με τίτλο «Το κακό που κάνουν οι πιλότοι».

Το κείμενο αυτό του εξασφάλισε βροχή από απειλές, μέσω τηλεφώνου και στα κοινωνικά δίκτυα. Προσβολές και απειλές, βέβαια, ο Λέβι έχει δεχθεί πολλές τα 30 χρόνια που καλύπτει την ισραηλινή πολιτική στα παλαιστινιακά εδάφη. Ποτέ όμως όπως στη διάρκεια της επιχείρησης «Παρυφή Προστασίας». Δεν μετακινείται πια ποτέ χωρίς σωματοφύλακες. Αλλά δεν είναι ο μόνος που μπαίνει στο στόχαστρο. Οι αριστεροί, φιλειρηνιστές Ισραηλινοί φοβούνται να πάνε σε διαδηλώσεις. Ο όρος «σμολάνι» («αριστεριστής») έχει γίνει η χειρότερη βρισιά. Το σύμπτωμα, όπως είπε ο Λέβι στη «Μοντ», πολλών ετών εξάπλωσης της Ακροδεξιάς, του ρατσισμού και της υποκίνησης σε μίσος στο Ισραήλ.

Κάποιοι προβλέπουν πως θα έχει την τύχη του Γιτζάκ Ράμπιν, του ισραηλινού πρωθυπουργού που συνυπέγραψε το 1993 με τον Γιάσερ Αραφάτ τις ειρηνευτικές συμφωνίες του Οσλο, για να δολοφονηθεί δύο χρόνια αργότερα από έναν ακροδεξιό Ισραηλινό. Κι άλλοι του στέλνουν επιστολές για να τον ευχαριστήσουν που λειτουργεί σαν «φως μέσα στο σκοτάδι» – ή για να τον διαβεβαιώσουν πως, παρότι διαφωνούν με τις ιδέες του, θα δώσουν μάχη για να μπορεί πάντα να τις διατυπώνει. Να λέει, ας πούμε, ότι η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών είναι το μεγαλύτερο δράμα του Ισραήλ. Ή ακόμα πως μόνο οι πιέσεις της διεθνούς κοινότητας μπορούν να αλλάξουν την ισραηλινή πολιτική. Ή ότι «τελικά, η λέξη φασισμός, την οποία προσπαθώ να χρησιμοποιώ το λιγότερο δυνατό, βρήκε άξια θέση στην ισραηλινή κοινωνία».